Η παρουσίαση της ποιήτριας Ιουλίτας Ηλιοπούλου ως επιμελήτριας βιβλίων από τις μαθήτριες του Γ1 Ειρήνη Βαβανού και Κορίνα Γερασιμίδου (βίντεο)

"Οι μαθητές της Γ' τάξης του Β' Τοσιτσείου-Αρσακείου Γυμνασίου Εκάλης συνομιλούν με την ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου" (βίντεο)

Η ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΩΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΡΙΑ ΒΙΒΛΙΩΝ

Εργασία που παρουσίασαν οι μαθήτριες της Γ’ Τάξης Κορίνα Γερασιμίδου και Ειρήνη Βαβανού

Υπεύθυνος καθηγητής: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, θεολόγος

Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου έχει ασχοληθεί και με την επιμέλεια εκδόσεων. Πρωτίστως του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, του οποίου άλλωστε και το έργο διαχειρίζεται ως πνευματική κληρονόμος. Έχει, όμως, επιμεληθεί και κάποιες άλλες εκδόσεις.

Κατ' αρχήν, για να μιλήσουμε με όρους γνωστούς σε όλους, ο επιμελητής εκδόσεων είναι ο σκηνοθέτης ενός βιβλίου. Είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος έχει την επιστημονική και τεχνική κατάρτιση, αλλά και την ιδιαίτερη αισθητική ματιά ώστε να παραλάβει υλικό αδιαμόρφωτο, σήμερα σε ηλεκτρονική μορφή, παλιότερα σε δακτυλογραφημένες κόλλες, ακόμη πιο παλιά σε χειρόγραφο, και να το μετατρέψει στην έντυπη μορφή του, με όσο το δυνατόν αρτιότερη μορφή και χωρίς ορθογραφικά, γλωσσικά, πραγματολογικά και τυπογραφικά λάθη. Ως προς τις παραλλαγές, μολονότι η μεθοδολογία και η δεοντολογία της επιμέλειας είναι κοινή για όλες τις εκδόσεις, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει παραλλαγές τους διαφορετικούς τύπους εκδόσεων, βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες και σήμερα πλέον, γιατί όχι, ηλεκτρονικές εκδόσεις.

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου αναμφισβήτητα διαθέτει πρώτα – πρώτα οξυμένο γλωσσικό αισθητήριο, κι αυτό είναι ο μεγάλος οδηγός στην επιμέλεια των κειμένων. Κι ακόμα, από την ευρύτατη απήχηση των εκδόσεων που έχει επιμεληθεί, κυρίως του Ελύτη, φαίνεται πως πετυχαίνει  να κινητοποιήσει όλους τους συντελεστές μιας έκδοσης, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, ώστε να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Επιμέλεια power point:

Ντίνος Αθανασιάδης και Άρης Αναστασιάδης, μαθητές της Β’ Τάξης. 

Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου συνομιλεί με τους μαθητές του Β΄ Τοσιτσείου-Αρσακείου Γυμνασίου Εκάλης

Στο πλαίσιο του τριημέρου Ποίησης (3-5 Απριλίου 2013) που διοργανώνει το Β' Τοσίτσειο-Αρσάκειο Γυμνάσιο Εκάλης, επισκέφθηκε το σχολείο μας η ποιήτρια και δοκιμιογράφος Ιουλίτα Ηλιοπούλου, ανταποκρινόμενη στη σχετική πρόσκληση που της απηύθυνε η διευθύντρια κ. Ευδοκία Γιαννικοπούλου. 

Οι μαθητές της Γ' Τάξης είχαν την ευκαιρία για μιάμιση ώρα να συνομιλήσουν ουσιαστικά με την κ. Ιουλίτα Ηλιοπούλου για την ποίηση και τη λειτουργία της στο σύγχρονο κόσμο.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του σχολείου με την παρουσία και πολλών καθηγητών από τα Τοσίτσεια-Αρσάκεια Σχολεία Εκάλης.

Η διευθύντρια του Β' Γυμνασίου κ. Ευδοκία Γιαννικοπούλου καλωσόρισε την ποιήτρια κ. Ιουλίτα Ηλιοπούλου και ο θεολόγος κ. Παναγιώτης Ανδριόπουλος αναφέρθηκε συνοπτικά στο πολυσχιδές έργο της.

Στη συνέχεια, οι μαθήτριες της Γ' Τάξης Κορίνα Γερασιμίδου και Ειρήνη Βαβανού παρουσίασαν την εργασία τους "Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου ως επιμελήτρια βιβλίων", με παράλληλη προβολή διαφανειών, που επιμελήθηκαν οι μαθητές της Β' Τάξης Ντίνος Αθανασιάδης και Άρης Αναστασιάδης. 

Ακολούθησε ένα απόσπασμα από το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη "Το Μονόγραμμα", που διαβάζουν σε σχετική έκδοση ψηφιακού δίσκου ο Μίκης Θεοδωράκης και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

 
Στη συνέχεια προβλήθηκε ένα απόσπασμα από την μεγάλη επετειακή συναυλία σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη και μουσική Γιώργου Κουρουπού, με τον γενικό τίτλο: "Ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!", η οποία πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 3 Νοεμβρίου του 2011.

Το συγκεκριμένο βίντεο περιλάμβανε δύο τραγούδια που ερμήνευσε ο Μουσικός Όμιλος των Τοσιτσείων - Αρσακείων Σχολείων Εκάλης, σε διδασκαλία της υπευθύνου του Ομίλου, μουσικού Χριστίνας Βαρσάμη-Κούκνη.

 

Ακολούθησε εκτενής διάλογος της κ. Ιουλίτας Ηλιοπούλου με τους μαθητές, οι οποίοι υπέβαλαν ερωτήσεις σχετικές με την ποίηση και τη σημασία της στη ζωή μας. 

  

 

Η όλη εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα αισιοδοξίας και ευφορίας, αφού μαθητές και καθηγητές απόλαυσαν κυριολεκτικά τον ουσιαστικό και άμεσο λόγο της ποιήτριας.

Η διευθύντρια κ. Ευδοκία Γιαννικοπούλου ευχαρίστησε θερμά την κ. Ιουλίτα Ηλιοπούλου και της πρόσφερε αναμνηστικά μπλουζάκια που φέρουν πάνω τους στίχους του Οδυσσέα Ελύτη, και κυκλοφόρησαν με την ευκαιρία του Τριημέρου Ποίησης.

 

Ακολούθησε ξενάγηση της κ. Ηλιοπούλου στη Βιβλιοθήκη του Σχολείου, όπου περιηγήθηκε στην έκθεση ποιητικού βιβλίου που λειτουργεί εκεί αυτές τις μέρες, όπου λαμβάνουν χώρα και πολλές άλλες δραστηριότητες σχετικές με το Τριήμερο Ποίησης.

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΤΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Γκούσταφ Κλιμτ, Seeufer mit Birken

ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ 

ΣΠΙΤΙ ΠΟΣΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ η νύχτα; Με μια σχεδία που καρφώθηκε στο δέντρο της αυλής να ταξιδεύεις. Βαθυκύανα των ουρανών ρεύματα με το επίμονο τικ-τακ αόρατου, πλην χρόνου να καταμετρά: λάθη λάθη λάθη. Δασυνόμενες λέξεις και περισπωμένες, που απάτησες ξανά τον εαυτό σου. Με ξένο ένδυμα να κατοικείς στα ψέματα τα αληθινά όνειρά σου. Κι ύστερα να πέφτεις και να κτυπάς στο γόνατο, επτά ετών παιδί σ' ένα άξενο σχολείο. Γύρω όλοι θορυβούν. Δυό αγόρια παλεύουν. Ένας φωνάζει «Κυρία κυρία τρέχει αίμα, αίμα σας λέω!». Αυτή αδιάφορη συνεχίζει με κόκκινο μελάνι να διορθώνει: έροτας με ω μέγα. Μια ακόμα διάψευση! Να γραφτεί εκατό φορές, σημειώνει και κλείνει το τετράδιο. Το διάλειμμα σταματά. Η σχεδία εξακολουθεί να σε ταξιδεύει. Σ' αυτό το ωμέγα.

Ποίημα από τη συλλογή Το σπίτι, Υψιλον/Βιβλία 2012

Ιουλίτα Ηλιοπούλου, Βίος και έργο

Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Γράφει ποίηση, δοκίμια και παραμύθια. Έχουν εκδοθεί πέντε ποιητικά της βιβλία: "Καλούς ενιαυτούς Μάρκο" (1987), "Δίγαμμα" (1992), "Ευχήν Οδυσσεί" (1997), "Από το ένα στο δύο" (2000),, "11 τόποι για 1 καλοκαίρι", (2006), δύο παιδικά παραμύθια: "Τι ζητάει ο Ζήνων;" (2004, Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου) και "Η Πράσινη Σκουφίτσα" (2008) καθώς και η μετάφραση στο έργο του P. E. Shelley "Υπεράσπιση της ποίησης" όλα από τις εκδόσεις "ύψιλον/βιβλία" καθώς και το δοκίμιο "Η κούκλα" (εκδ. Ίκαρος, 2008). Το 2000 έγραψε το λιμπρέτο στην όπερα του Γιώργου Κουρουπού "Το καράβι του έλατου", ενώ το 2002 το ποιητικό κείμενο στη λυρική τραγωδία "Ιοκάστη" του ίδιου συνθέτη που παρουσιάστηκε στο θέατρο του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών. Τα παραμύθια της "Τι ζητάει ο Ζήνων;" και "Η Πράσινη Σκουφίτσα", σε μουσική Άλκη Μπαλτά και Γιώργου Κουρουπού, αντίστοιχα, παρουσιάστηκαν στην Αθήνα και αλλού. Παράλληλα με την ποίηση γράφει δοκίμια, μελετά το έργο του Οδυσσέα Ελύτη και έχει πραγματοποιήσει πολλές ομιλίες γι' αυτό. Επίσης, επιμελείται εκδόσεις βιβλίων. Επί δεκατρία χρόνια συνεργάστηκε με την Ορχήστρα των Χρωμάτων και το Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη στη δημιουργία προγραμμάτων λόγου και μουσικής. Με τον Σπύρο Σακκά και τον Γιώργο Κουρουπό παρουσιάζουν μουσικά προγράμματα βασισμένα στην ποίηση. Ένα από αυτά, αφιερωμένο στην ποίηση του Ελύτη, κυκλοφόρησε σε CD-βιβλίο με τίτλο "Με το λύχνο του άστρου" (εκδ. "ύψιλον/βιβλία").

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2012)	Άλλο και τούτο!, Ύψιλον [κείμενα, εικονογράφηση]
(2012)	Το σπίτι, Ύψιλον
(2008)	Η κούκλα, Ίκαρος
(2008)	Η Πράσινη Σκουφίτσα, Ύψιλον
(2007)	Τι ζητάει ο Ζήνων;, Ύψιλον
(2006)	11 τόποι για 1 καλοκαίρι, Ύψιλον
(2000)	Από το ένα στο δύο, Ύψιλον
(1997)	Ευχήν Οδυσσεί, Ύψιλον
(1992)	Δίγαμμα, Ύψιλον
(1987)	Καλούς ενιαυτούς Μάρκο, Ύψιλον
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2011)	Μ' έναν τρόπο μυστικό, Καλειδοσκόπιο
(2011)	Ο Ελύτης στην Ευρώπη, Ίκαρος [εισήγηση]
(2011)	Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη, Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη [κείμενα, επιμέλεια]
(2011)	Οδυσσέας Ελύτης: Ο ναυτίλος του αιώνα, Ίκαρος [κείμενα, επιμέλεια]
(2011)	Συν τοις άλλοις, Ύψιλον
(2007)	Τα ποιήματα του 2006, Κοινωνία των (δε)κάτων
(2005)	Μίκης Θεοδωράκης: ο άνθρωπος, ο δημιουργός, ο μουσικός, ο πολιτικός· ο Κρητικός και ο οικουμενικός, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χανίων [εισήγηση]
Μεταφράσεις
(1996)	Shelley, Percy Bysshe, 1792-1822, Υπεράσπιση της ποίησης, Ύψιλον
Λοιποί τίτλοι
(2011)	Ελύτης, Οδυσσέας, 1911-1996, Με το λύχνο του άστρου, Ύψιλον [αφήγηση]
(2005)	2006 με τον Ελύτη, Ύψιλον [επιμέλεια]
(2001)	Χάριν παιδιάς, Ίκαρος [επιμέλεια]
(2000)	Θεοδωράκης, Μίκης, Να μαγευτώ και να μεθύσω, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη [επιμέλεια]
(1997)	Ελύτης, Οδυσσέας, 1911-1996, 2 x 7 ε, Ίκαρος [επιμέλεια]
(1997)	Σαραντάρης, Γιώργος, 1908-1941, Στη δόξα των πουλιών, Ίκαρος [ανθολόγηση, επιμέλεια]

Μινιατούρες Συνεικόνες. 'Σηματολόγιο' του Οδ.Ελύτη.

Ο Δημοσιογράφος ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΒΑΙΟΣ, με αγάπη και ιδιαίτερες γνώσεις για τον πολιτισμό, παρουσιάζει την εκπομπή «ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΕΣ ΣΥΝΕΙΚΟΝΕΣ» και ενημερώνει τους τηλεθεατές για τα πολιτιστικά δρώμενα της ΑΘΗΝΑΣ, αλλά και της υπόλοιπης ΕΛΛΑΔΑΣ. Ο πολιτισμός ανθεί σε κάθε γωνιά της χώρας και ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΒΑΙΟΣ, ακούραστος εραστής της τέχνης, ακολουθεί τα βήματά του και αναζητά, για χάρη των θεατών, σημεία όπου χτυπά δυνατά ο παλμός της δημιουργίας. Η σύντροφος του Ποιητή ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ, ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ επανέκδοσε το «ΣΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ» του ποιητή. Η εκπομπή, στο επεισόδιο είκοσι δύο, παρευρίσκεται στην παρουσίαση του βιβλίου με τις ρήσεις του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ. Η ΙΟΥΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ μιλάει για το ρόλο της ποίησης στη ζωή και την αξία του συγκεκριμένου βιβλίου. Οι απαγγελίες του ποιητή ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ταξιδεύουν το θεατή στο απέραντο γαλάζιο του ΑΙΓΑΙΟΥ και στα μονοπάτια της ελληνικής γλώσσας.
πηγή: http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=47155&tsz=0

Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου στο Β΄ Τοσίτσειο-Αρσάκειο Γυμνάσιο Εκάλης την Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Οδυσσέας Ελύτης – φωτεινός και διαφανής, της Ιουλίτας Ηλιοπούλου

Στοιχεία μιας ποιητικής ταυτότητας

Η αληθινή ταυτότητα του ποιητή αρμόζεται σιγά-σιγά και αθόρυβα μέσα απ’ τούς πολλούς ήχους της εποχής του. Kι ακόμη πιο αργά ανιχνεύεται κάτω και πέρα από τα εξωτερικά στοιχεία του βίου του, βαθιά μες στην ανάσα των συλλαβών του. Οι λέξεις του είναι το όχημα της ζωής του, είναι ο τελικός προορισμός της πραγματικής του υπόστασης. Ο ποιητής είναι οι λέξεις του.

Όπως κι αν δοκιμάσει κανείς να πλησιάσει τη ζωή και το έργο του Οδυσσέα Ελύτη, θα βρεθεί μπροστά σε «δέντρα λέξεων», σε σωματοποιημένες  αξίες μιας «χώρας  που βγαίνει απ’ την πραγματική όπως το όνειρο» από τα γεγονότα της ζωής του. Μιας  Ελλάδας που γίνεται η ιδιαίτερη αίσθηση, η κυανή επικράτεια  του φωτός, η αρχέγονη ισορροπία φυσικού και πνευματικού κόσμου, η σπάνια πραγμάτωση της πλησμονής του ελαχίστου.

Τελευταίος γόνος μιας παλιάς οικογένειας της Λέσβου, ο Ελύτης γεννήθηκε στην Κρήτη, έζησε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε νομικά, ενώ τα καλοκαίρια των παιδικών του χρόνων περνούσε στις Σπέτσες κι αργότερα σε διάφορα νησιά του Αιγαίου, γεγονός που συνέβαλε στην διαμόρφωση της νησιωτικής του συνείδησης. Κάνοντας ο ίδιος μιαν ειλικρινή, μέσα στην ποιητική λειτουργία, δήλωση καταγωγής, γράφει:

«Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα καλαμιές, ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω. Μόνον έτσι όμως έμαθα  να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς, ν’ ακριβολογώ μες στα μυστήρια.» (Μικρός Ναυτίλος)

Θα ’λεγε κανείς πως παράλληλα με το σχολείο του Μακρή, ο Ελύτης θήτευσε στο σχολείο της φύσης, αν όχι σαν απλός θεατής, αλλά σαν προνομιακός αναγνώστης, σαν ένα αναπόσπαστο μέρος της.

Ο ρόχθος της θάλασσας, ο ίσκιος της ελιάς, η λευκότητα του ασβέστη, οι απλές γραμμές των κυκλαδίτικων σπιτιών, τα βότσαλα, τα φύλλα της συκιάς, οι αύρες του βασιλικού γίνονται τα σταθερά στοιχεία της αλφαβήτας του, τα ανώτερα μαθηματικά του, οι κώδικες, τα κλειδιά με τα οποία μπορεί να αποκρυπτογραφήσει το ακατάβλητο μυστήριο της ζωής, το θαύμα του φωτός, το αναπάντητο ερώτημα του θανάτου.

Η σκέψη του Ελύτη, πέραν από τα κλειστά όρια του εργαστηρίου ανοίγει σ’ αυτό που ο ίδιος ονόμασε «ύπαιθρο των αισθητηρίων μας». Ένα τοπίο με άνεμο και θάλασσα, μ’ αθωότητα, αμφισβήτηση και ανατροπή που δοκιμάζει τις αντοχές των εννοιών, ένα ξέφωτο όπου η καθαρότητα των αρχετυπικών μορφών δομεί μια διαφορετική αντίληψη βίωσης. Μιαν αντίληψη που έρχεται σε ουσιαστική εναντίωση προς την τρέχουσα.

Ο Ελύτης  με μεγάλη διεισδυτική ευελιξία, με το πλήθος των νέων εκφραστικών τρόπων της μοντέρνας ποίησης, με μια έμφυτη και ενίοτε αυστηρή άποψη γεωμέτρησης, αλλά και με μια βαθιά ζωτική ορμή ελευθερίας, σε συνδυασμό με την πλούσια εικονοπλαστική φαντασία, προς την οποία τον προέτρεπε ο Υπερρεαλισμός, δεν άργησε να διαμορφώσει ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα. Ένα ιδίωμα του οποίου βασικές συντεταγμένες αποτελούν η γλωσσική μετουσίωση απ’ τη μια και η σύνθεση μιας διαφορετικής ηθικής και αισθητικής αντίληψης  απ’ την άλλη.

Με την πρώτη του εμφάνιση στα Νέα Γράμματα (1935) -σε μια εποχή που οι παλιές φόρμες έμοιαζαν φθαρμένες και άγονες, και που ήδη είχε αρχίσει να πνέει στην Ευρώπη ένας ανανεωτικός αέρας- έγινε φανερό ότι δραστικά και με ιδιαίτερη τόλμη μετατοπίζει την ποιητική βάση που θα πει, μετατοπίζει την ποίηση από τον χώρο της προσωπικής εξομολόγησης στο χώρο των κοινών αρχετυπικών αναφορών, από τον χώρο των μηνυμάτων στο χώρο των λέξεων, από την συναισθηματική αποτίμηση του κόσμου στην πρόσληψη της αλήθειας μέσω των αισθήσεων, από την περιγραφή του πεπερασμένου στην δυναμική πραγμάτωση του ατέρμονος, μ’ άλλα λόγια, από το γήρας στη νεότητα, από την «πολιτισμένη» συνείδηση στην επανάκτηση της πρώτης σοφίας της παιδικότητας, από την συνήθεια, την επανάληψη και νοσταλγία στον επαναπροσδιορισμό μας μέσα στην διαρκή αλλαγή της λειτουργίας του κόσμου. M’ έναν λόγο: από το είναι στο δυνατόν γενέσθαι.

Ο Ελύτης υπακούοντας στην δική του ανανεωτική διάθεση, γρήγορα ήρθε σε επαφή με έργα Γάλλων Υπερρεαλιστών  -Paul Eluard, René Char-  προσαρμόζοντας ωστόσο τις αρχές του υπερρεαλισμού στο δικό του κοσμοθεωρητικό πλαίσιο, κατάφερε να ενισχύσει την βαθιά του πίστη για  την ύπαρξη και  την δυνατότητα διαμόρφωσης μιας δεύτερης πραγματικότητας, την οποία καλείται να αναδείξει η ποιητική γραφή.

Μέσα σ’ αυτά τα φωτεινά και επαναστατικά, από το μέρος της αθωότητας, ποιήματα της πρώτης περιόδου(1935-1940) αλλά και μετά το 1950, και κυρίως στο Άξιον Εστί -όπου αυστηρά εναλλάσσονται ποικίλοι στιχουργικοί τρόποι και εμφανώς ανιχνεύονται οι μνήμες  του πολέμου, όπου υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός- ο Ελύτης τοποθετεί μεθοδικά σταθερούς άξονες αρχών  και διαμορφώνει μια λυρική κοσμολογία, τέτοια που να διέπεται από την ελληνικότητα και την προβολή της ανοιχτής ελληνικής συνείδησης στο μέλλον.

Μέσα από έναν πραγματικό πλούτο εικόνων, από αιφνιδιαστικές συζεύξεις λέξεων, μέσα από αυτήν την δοξαστική υμνωδία των φυσικών και πνευματικών στοιχείων που συνθέτουν την μοναδικότητα του νησιωτισμού, αλλά και την ευαισθησία του Μεσογειακού ανθρώπου, ο Ελύτης διαμορφώνει μια εξαιρετικά εύφορη και ιδιαίτερη στην σημασία της ποιητική.

Μια ποιητική που την διέπουν σταθερά αξιώματα όπως: η υπέρβαση και  η γεωμέτρηση ,η ανακατάταξη της πραγματικότητας, η πίστη στη διάρκεια, η θεωρία των αναλογιών, η ερωτική σύλληψη του κόσμου, η αγιοποίηση των αισθήσεων, η χαριστική αντίληψη της ζωής, η επανάκτηση της αθωότητας, η διαφάνεια ως πνευματική αξία, η δικαιοσύνη, η αδιάκοπη διεκδίκηση της ελευθερίας, η ηλιακή μεταφυσική ως μέθοδος αποκρυπτογράφησης του μυστηρίου της ζωής.

Επιστρατεύοντας όλο τον πλούτο της ελληνικής μέσα από τις διαφορετικές φάσεις της ιστορίας της, επιδιώκει νέες γλωσσικές δομές, επανένταξη αρχαίων, μεσαιωνικών λέξεων στον κύριο κορμό της ελληνικής, έτσι που να αναπαρθενευτεί ένας κουρασμένος από την αδιάκοπη επικοινωνιακή χρήση κώδικας και μαζί του ν’ ανακαινιστεί η σκέψη μας, να οξυνθεί η αντιληπτική μας ικανότητα.

Η κόρη-άγγελος, τα μυριστικά χορτάρια, το λεμόνι, η νεροσταγόνα, ο Παράδεισος, το γυμνό σώμα, όλα τους  από λαμπερές εικόνες ομορφιάς  γίνονται μονάδες που προεκτείνουν τις φυσικές τους ιδιότητες σ’ ένα ηθικό και μεταφυσικό επίπεδο, μονάδες που αναλογούν σε σταθερές αξίες, «σηματωροί και κήρυκες» του αγαθού.

Πίστη του ότι η ποίηση, αλλά και άλλοι τομείς της τέχνης, όπως η ζωγραφική -που συστηματικά μελέτησε και ερασιτεχνικά υπηρέτησε κι ο ίδιος- στοχεύει στο να αποτυπώσει, να κρυσταλλοποιήσει την «ακριβή στιγμή» μέσα σ’ ένα ισορροπημένο και πλήρες ποιητικό σύμπαν. Τη στιγμή που την ταυτίζει με την δικαιοσύνη και τον Παράδεισο και την αναζητά στο εδώ και στο πάντοτε, στην αφή και στη σκέψη. Γνωρίζοντας ότι δεν χαρίζεται αλλά καλλιεργείται στον μικρό κήπο της φαντασίας μας, και βιώνεται μέσα στο εικοσιτετράωρο μας.

Μετά την πρώτη παραμονή του στο Παρίσι(1948-51), όπου ήρθε σε επαφή με τους σημαντικότερους ζωγράφους και ποιητές του εικοστού αιώνα (Picasso, Matisse, Chagall, Breton, Reverdy) ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας στη Σορβόννη, εγκαταστάθηκε και πάλι στην Αθήνα. Το 1960 του απονεμήθηκε το πρώτο κρατικό βραβείο Ποίησης, για το βιβλίο του Άξιον Εστί. Στην συνέχεια ταξίδεψε στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση ως προσκεκλημένος των κυβερνήσεων τους και κατά την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα, κατέφυγε ξανά στην Γαλλία (1969-1971). Με την επιστροφή του δημοσίευσε τα κυριότερα έργα του αυτής της περιόδου (Το Φωτόδεντρο  και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά, Μονόγραμμα, Μαρία Νεφέλη). Το 1979 η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το Nobel Λογοτεχνίας και τα Πανεπιστήμια της Σορβόννης, Λονδίνου, Ρώμης, Θεσσαλονίκης, Αθηνών τον ανεκήρυξαν Διδάκτορα Φιλολογίας Honoris causa. Συνέχισε να εργάζεται ως το τέλος του βίου του δίνοντας κορυφαία έργα όπως: Ο Μικρός Ναυτίλος, Τα Ελεγεία της Οξώπετρας, Ιδιωτική Οδός, Δυτικά της Λύπης.

Το θεωρητικό του έργο, που χαρακτηρίζει η έρευνα της ποιητικής λειτουργίας και η συστηματοποίηση ενός ιδιαίτερου κόσμου αξιών, συγκεντρώθηκε σε δύο τόμους (Ανοιχτά Χαρτιά, Εν Λευκώ) ενώ οι μεταφράσεις του από τα αρχαία ελληνικά και από σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες ολοκληρώνουν την δραστηριότητα του, ενισχύοντας από διαφορετικές απόψεις την πίστη του στον ουσιαστικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η ποίηση στη ζωή, επενεργώντας στην συνείδησή μας, αντιπροτείνοντας μια διαφορετική κλίμακα αξιών, αισθητοποιώντας το άγνωστο, επιδιώκοντας την ιδανική επικοινωνία «αυτή που, όπως γράφει νιώθεται ολοκληρωτικά όπως η ζεστασιά η το κρύο, συγκλονιστικά όπως ο έρωτας η ο τρόμος, μυστηριακά όπως η βοή του δάσους η της θάλασσας…»