Επιτυχίες των αποφοίτων των Αρσακείων Σχολείων

•   Συνεχίστηκε και εφέτος η παράδοση των αποφοίτων των Αρσακείων Σχολείων να εισάγονται στα ΑΕΙ σε ποσοστά πάνω από το 95%

•  593 υποψήφιοι από τους 624, δηλαδή ποσοστό 95,03% των αποφοίτων των Αρσακείων, εισάγονται και εφέτος στα ΑΕΙ

•   547 απόφοιτοι των Αρσακείων εισάγονται σε ΑΕΙ, ενώ 45 σε ΤΕΙ

•   Ειδικότερα:
Αρσάκεια Αθηνών: διαγωνίσθηκαν 502 μαθητές, πέτυχαν 481Αρσάκειο Θεσσαλονίκης: διαγωνίσθηκαν 71 μαθητές, πέτυχαν 63Αρσάκειο Πατρών: διαγωνίσθηκαν 51 μαθητές, πέτυχαν 49

•   Συγκεκριμένα εισάγονται:

Πολυτεχνείο 144Ιατρική 29Νομική 42Φυσική – Χημεία 32Βιολογία 18Οικονομικά 30Πολιτική Επιστήμη – Διοίκηση Επιχειρήσεων 66Εκπαιδευτικές Σχολές 43Πληροφορική 17άλλες Σχολές 112
• 102 απόφοιτοι των Αρσακείων Σχολείων συμπεριλαμβάνονται στις 15 πρώτες θέσεις επιτυχόντων στα Πανεπιστήμια

Ενδεικτική μνεία ονομάτων αποφοίτων των Αρσακείων Σχολείων που πρώτευσαν:

Πουλάκη   Αικατερίνη	3η στην Ιατρική Αθήνας
Κωνσταντίνου Ελένη	3η στην Ιατρική Πάτρας
Γιαμούρη   Στυλιανή	4η στην Ιατρική Αθήνας
Ρες   Γεώργιος	7ος στην Ιατρική Πάτρας
Κόλλιας   Μελέτιος	9ος στην Ιατρική Αθήνας
Σεμένογλου   Ιωάννα	1η Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ
Χατζημανωλάκης   Μιχαήλ	1ος Μηχανολόγων Μηχανικών ΕΜΠ
Χρόνη   Ευσταθία	3η Μηχανικών Μεταλλείων Μεταλλουργών ΕΜΠ
Λεντζάρης   Δημήτριος	4ος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ
Καβάκου   Μυρτώ	4η Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πάτρας
Καζάκης   Απόστολος	4ος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Θεσσαλονίκης
Τσιλιγιάννης   Άνθιμος	4ος Μηχανολόγων Μηχανικών Θεσσαλονίκης
Μπλέτσος   Γεώργιος	6ος Μηχανολόγων Μηχανικών ΕΜΠ
Kαλοϊδάς   Σοφοκλής	6ος Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ
Σχοινάς   Χρήστος	6ος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Βόλου
Ευθυμίου   Δημήτριος	7ος Μηχανολόγων Μηχανικών Δυτικής Μακεδονίας
Μεταξόπουλος   Γεώργιος	8ος Εφαρμ. Μαθηματικών κ΄ Φυσικών Επιστημών ΕΜΠ
Μπρης   Θεόδωρος	8ος Χημικών Μηχανικών Πάτρας
Ταραντίλης   Κύριλλος	8ος Μηχανολόγων Μηχανικών Πάτρας
Καρδαράκος   Γρηγόριος	8ος Μηχανολ. και Αεροναυπηγών Μηχανικών Πάτρας
Ψημμένου   Ζωή	9η Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πάτρας
Μαμάης   Στέφανος	9ος Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ
Ξηνταροπούλου   Ιωάννα	9η Χημικών Μηχανικών Πάτρας
Χονδρογιώργης   Χριστόδ.	9ος Χημικών Μηχανικών Θεσσαλονίκης
Βαζελάκης   Μάριος	10ος Πολιτικών Μηχανικών Πάτρας
Γιατρά   Έφη-Ειρήνη	4η στη Νομική Θεσσαλονίκης
Λεντάκης   Ανδρέας	6ος στη Νομική Αθήνας
Παπαναστασίου   Αλίκη-Αθηνά	8η στη Νομική Αθήνας
Νικολάου   Κατερίνα	7η στη Φαρμακευτική Αθήνας
Γάνος   Χρήστος	9ος στη Φαρμακευτική Αθήνας
Φωτοπούλου   Αναστασία	1η Χρηματοοικον. κ' Τραπεζικής Διοικητικής Πειραιά
Λαγουβάρδος-Κοτρώνης   Ορ.	2ος Οικονομικών Επιστημών Αθήνας
Λάττας   Αλέξανδρος	3ος Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας Αθήνας
Αθανασιάδης   Αλέξανδρος	5ος Πληροφορικής Οικονομικό Αθηνών
Κουτσουράδης   Γεώργιος	7ος Οικονομικών Επιστημών Πάτρας
Μάργαρη   Παρασκευή	8η Χρηματοοικον. και Τραπεζικής Διοικητικής Πειραιά
Λαζαρίδη   Ελένη	10η Διεθν. και Ευρωπ. Οικονομικών Σπουδών Αθήνας
Χαραλάμπους   Μελίνα	3η Δημόσια Διοίκηση Αθήνας
Φλέσσα   Μαρία-Ελπίδα	7η Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθήνας
Λάμπρου   Ιωάννης	7ος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Αθήνας
Δασκαρόλη   Λυδία	10η Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Αθήνας
Βρασίδα   Αικατερίνη	10η Διοίκηση Επιχειρήσεων Πάτρας
Σταυροπούλου   Νικολ.	6η Πολιτικής Επιστήμης και Διεθν. Σχέσεων Πελοποννήσου
Θεοδωρίκου   Δάφνη	5η Χημεία Αθήνας
Σπηλιωτοπούλου   Αγγελική	4η Γεωλογία Πάτρας
Παπαγιαβή   Αλεξάνδρα	6η Γεωλογία Πάτρας
Μητροπούλου   Χριστίνα-Ουρανία	8η Γεωλογία Πάτρας
Απέργης   Λέανδρος	1ος Γεωπονική   Θεσσαλονίκης
Μυλωνά   Χρυσάνθη	3η Φιλολογία Θεσσαλονίκης
Κουπέγκου   Άννα	4η Ιστορίας και Αρχαιολογίας Θεσσαλονίκης
Κεκάτου   Μαριάννα	9η Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας Αθήνας
Λαϊνά   Σάρα	9η Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας Αθήνας
Μπράιτ   Κλεοπάτρα	5η Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής Πελοποννήσου
Σπηλιωτοπούλου   Γεωργία-Ηώ	9η Θεωρίας και Ιστορίας τής Τέχνης ΑΣΚΤ
Σταυράκης   Ανδρέας	1ος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών τής Τέχνης Ιωαννίνων
Μπουλαμάτσης   Δημήτριος	3ος Βιοτεχνολογίας Αθήνας
Γιαχπάι   Αρίων	6ος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Θεσσαλονίκης
Χαλκιά   Ιωάννα	1η Θεατρικών Σπουδών Θεσσαλονίκης
Κατσίγερα   Άννα	6η Γεωγραφίας Χαροκόπειο
Δοβλέτογλου   Ευαγγελία	1η Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης Αιγαίου

Τι λένε για το Σχολείο τους οι απόφοιτοι:

Πρωτιά στους Μηχανολόγους Μηχανικούς ΕΜΠ

Μιχάλης Χατζημανωλάκης, Β΄ Τοσίτσειο Λύκειο Εκάλης (19,70)

Είμαι στο Αρσάκειο από το Νηπιαγωγείο. Ο χώρος στην Εκάλη, όπου είμαι από το δημοτικό, είναι σαν δεύτερο σπίτι μου. Είμαι πολύ ευχαριστημένος γι’ αυτά τα 13 χρόνια που πέρασα εκεί και βέβαια για τις γνώσεις που αποκόμισα. Στο δημοτικό, για παράδειγμα, δεν χρειάστηκε να κάνω ιδιαίτερο μάθημα ξένης γλώσσας, αρκούσε η διδασκαλία στο Σχολείο και μάλιστα ήμουν πολύ ευχαριστημένος. Το ίδιο συνέβη ακόμα και εφέτος: σε δύο μαθήματα των Πανελληνίων δεν χρειάστηκε να ενισχυθώ με φροντιστήριο ή ιδιαίτερα μαθήματα.   

3 μαθητές μας στην 1^η δεκάδα τής Ιατρικής Σχολής Αθήνας

Κατερίνα Πουλάκη: 3^η, Α΄ Τοσίτσειο Λύκειο Εκάλης (19,57)
Στέλλα Γιαμούρη: 4^η, Α΄ Τοσίτσειο Λύκειο Εκάλης (19,58)
Μελέτης Κόλλιας: 9^ος, Α΄ Τοσίτσειο Λύκειο Εκάλης (19,42)


Κατερίνα: Το Αρσάκειο, στο οποίο φοιτώ από το νηπιαγωγείο, έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη συγκρότησή μου ως μαθήτριας αλλά και στη διαμόρφωση τού χαρακτήρα μου. Το Αρσάκειο προσφέρει ΠΑΙΔΕΙΑ μέσα σε ένα κλίμα ευχάριστο και φιλικό. Οι καθηγητές είναι πολύ καλοί και σε υποστηρίζουν. Βέβαια είναι και τα φροντιστήρια απαραίτητα, αλλά οι καθηγητές μας στο Σχολείο ήταν πολύ κοντά μας και μας εμψύχωναν. 

Μελέτης: Ήρθα στο Αρσάκειο στο λύκειο από την Ιόνιο. Είμαι ευχαριστημένος από τη μετάβασή μου αυτή. Στο λύκειο, λοιπόν, θα ξεχώριζα τους καθηγητές που, ειδικά στην Γ΄ τάξη, είναι πολύ κοντά στους μαθητές και στα κρίσιμα μαθήματα των Πανελλαδικών προσέφεραν ουσιαστική βοήθεια. Το σημαντικό σε έναν καθηγητή είναι να ψάχνει αρκετά τη δουλειά του, να μη μένει στο σχολικό εγχειρίδιο και αυτό ήταν η καθημερινότητα στο Αρσάκειο. 


3 μαθητές μας στην πρώτη δεκάδα τής Νομικής Σχολής

Έφη Γιατρά, 4^η, Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης (19,52)
Ανδρέας Λεντάκης, 6^ος, Β΄ Αρσάκειο Λύκειο Ψυχικού (19,42)
Αλίνα Παπαναστασίου, 8^η, Α΄ Αρσάκειο Λύκειο Ψυχικού (19,43)

Έφη: Η πορεία μου στο Αρσάκειο ξεκινάει από το δημοτικό. Πέρα από τις γνώσεις που μου έδωσε, απέκτησα πλούσιες εμπειρίες, γιατί εκμεταλλεύτηκα τις πάμπολλες ευκαιρίες που προσφέρει για συμμετοχή σε εξωσχολικά προγράμματα: Ρητορικούς Αγώνες, θεατρικά δρώμενα, επιστημονικά συνέδρια, διεθνείς διαγωνισμούς. Κάτι άλλο που έζησα στα σχολικά μου χρόνια ήταν αυτό το πνεύμα τής ομαδικότητας που μας κάνει να μιλάμε για «αρσακειακή οικογένεια».

Ανδρέας: Από το νηπιαγωγείο μέχρι την Γ΄ λυκείου βρέθηκα σε ένα πολύ καλό περιβάλλον, με πολύ καλούς δασκάλους και καθηγητές. Θέλω να τους ευχαριστήσω και για τις γνώσεις που μου προσέφεραν και για τη γενικότερη στάση τους που μου υποδείκνυε τρόπους για να προσπαθώ. Η επιρροή τους ήταν πολύ σημαντική και βρίσκονταν κοντά μου σε ό,τι χρειαζόμουν. Το ίδιο θέλω να πω και για τους συμμαθητές μου, που με την παρέα τους αποφορτιζόμουν σε δύσκολες στιγμές, όπως αυτή των Πανελλαδικών, που συζητούσαμε όλα μας τα προβλήματα. Το Σχολείο ως εξωτερικό περιβάλλον, ως χώρος βοηθάει και τη μελέτη και παράλληλα και τη χαλάρωση. Είχα λοιπόν, θεωρώ, πλεονέκτημα σε σχέση με τους άλλους υποψηφίους.

Αλίνα: Είμαι στο Αρσάκειο από το νηπιαγωγείο. Όλες οι παιδικές αναμνήσεις μου είναι συνδεδεμένες με αυτό το Σχολείο. Αγάπησα το Αρσάκειο χάρη στις δραστηριότητες που προσέφερε και φυσικά λόγω των γνώσεων που μου έδωσε, αλλά κυρίως για τον τρόπο που με μύησε στη γνώση. Συνάντησα αξιόλογους καθηγητές που με βοήθησαν πολύ με τον τρόπο που έκαναν το μάθημα, με τον τρόπο που στάθηκαν δίπλα μου σε κάθε μου δυσκολία. Μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω σε διάφορες δραστηριότητες, όπως οι ρητορικοί αγώνες, οι θεατρικές παραστάσεις, οι Αγώνες Λόγου και Τέχνης, δραστηριότητες που μου προσέφεραν πολύτιμες εμπειρίες και γνώση, που πιστεύω ότι ένα παιδί μπορεί να αξιοποιήσει πολύ καλύτερα από τα βιβλία που διαβάζει.


Πρωτιά στους Χημικούς Μηχανικούς ΕΜΠ
Ιωάννα Σεμένογλου, Α΄ Τοσίτσειο Λύκειο Εκάλης (19,03)

Ξεκίνησα τη σχολική μου ζωή στο Αρσάκειο από το νηπιαγωγείο. Ήταν η πρώτη ομάδα στην οποία εντάχθηκα, μια μικρή κοινωνία. Από εκεί βγήκαν αρχικά οι παρέες, οι φίλοι. Αλλά εκτός από το κοινωνικό πλαίσιο, το Αρσάκειο, με τις αρχές και την ευρύτερη παιδεία που προσφέρει, με βοήθησε να διαμορφώσω την προσωπικότητά μου και ένα πλαίσιο αξιών, παράλληλα με τις ποικίλες άλλες επιδράσεις που δέχτηκα μέχρι σήμερα. Νιώθω ευνοημένη που φοίτησα στο Αρσάκειο σε σχέση με άλλους συνομηλίκους μου, και για τις παραπάνω ώρες μαθήματος που έχει εντάξει στο καθημερινό του πρόγραμμα και για την όρεξη που είχαν οι καθηγητές να μας βοηθήσουν.


Αργυρό μετάλλιο στον Διεθνή Διαγωνισμό Αστρονομίας

Περικλής Οκαλίδης, Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης (19,25)
30ός στην Ιατρική Θεσσαλονίκης, έγινε δεκτός στο Τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας τού Πανεπιστημίου τού Εδιμβούργου

Είμαι στο Αρσάκειο από την Α΄ Γυμνασίου. Κάτι που κάνει το Σχολείο να ξεχωρίζει είναι ότι προσφέρει πολλές ευκαιρίες στους μαθητές να συμμετέχουν σε δραστηριότητες ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους. Επίσης το κλίμα δεν είναι τόσο «αυστηρό», όπως σε άλλα ιδιωτικά. Η ατμόσφαιρα είναι πιο ζεστή, πιο ανθρώπινη. Οι καθηγητές ήταν εξαιρετικοί, οπότε και από πλευράς παιδείας ξεχωρίζει.

Πρωτιά στο Τμήμα Θεάτρου Θεσσαλονίκης

Ιωάννα-Μαρκέλλα Χαλκιά, Αρσάκειο Θεσσαλονίκης (17,92)

Η πολύτιμη υποστήριξη στις προσπάθειές μας από το Σχολείο ήταν καθοριστική. Προσωπικά, χωρίς φροντιστηριακή υποστήριξη, αλλά με μεθοδική δουλειά στο πλαίσιο τού σχολείου έφθασα στο επιθυμητό αποτέλεσμα και οφείλω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» ιδιαίτερα στους καθηγητές τής κατεύθυνσης που επέλεξα, καθώς, πέρα από τις γνώσεις που μου προσέφεραν, με βοήθησαν να καταλάβω πως σε τέτοιους καιρούς ένας είναι ο δρόμος: αυτός τής βαθιάς επιθυμίας. Μονάχα αυτός χαρίζει τη δύναμη που απαιτεί η ζωή.
Απόστολος Καζάκης, 4^ος στους Αρχιτέκτονες Μηχανικούς Θεσσαλονίκης (18,95)
Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης

Μια δύσκολη και απαιτητική χρονιά, καθοριστική για τη μελλοντική πορεία μου, έφθασε αισίως στο τέλος της. Βλέποντας τα αποτελέσματα αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και ανακούφιση. Παράλληλα θα ήθελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου προς το Σχολείο και τους καθηγητές μου, που με την εξαιρετική δουλειά τους και τη συνεχή υποστήριξή τους συνέβαλαν καθοριστικά στην επίτευξη των στόχων μου.

Άννα-Μαρία Πεκρίδου, 32^η στη Νομική Θεσσαλονίκης (19,12)
Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης

Μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία δεν μπορεί να χτιστεί μέσα σε μια μέρα. Ο μόχθος, η αφοσίωση και η ενεργητικότητα είναι τα στοιχεία αυτά που από τη μια καθυστερούν την καταξίωση, αλλά από την άλλη δίνουν την απαιτούμενη ποιότητα στην επιτυχία. Την εισαγωγή μου δηλαδή στη Νομική Σχολή τού ΑΠΘ τη βλέπω ως σκαλοπάτι που με πηγαίνει πιο κοντά στον στόχο μου. Το ότι είμαι φοιτήτρια Νομικής δεν σημαίνει ότι έχω κατοχυρώσει το μέλλον μου. Από εδώ και πέρα αρχίζει ένας άλλος αγώνας, ο οποίος όμως έχει ως αρωγό έναν αέρα αυτοπεποίθησης.
Το Αρσάκειο φρόντισε για το επαγγελματικό μέλλον, προτρέποντάς μας να συμμετέχουμε σε διάφορα προγράμματα. Προσωπικά κουβαλάω στις αναμνήσεις μου την επίσκεψη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέσω τού διαγωνισμού Euroscola το 2012. Η παραμονή μου για μία ολόκληρη μέρα στα έδρανα τού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο μού έδειξε όχι μόνο πώς λειτουργεί ο θεσμός «Ευρωπαϊκή Ένωση» αλλά και την απαιτούμενη συνέπεια για τη συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι. Όλα τα παιδιά τού προγράμματος νιώσαμε ιδιαίτερη ζωντάνια όταν γνωρίσαμε αλλόγλωσσους συνομηλίκους, όταν καταθέσαμε δικό μας «νομοσχέδιο», όταν ακούστηκε η φωνή μας στη μεγάλη αίθουσα. Και φυσικά αυτή η ζωντάνια εξελίχθηκε σε ελπίδα, αισιοδοξία και προσμονή για ένα ουσιαστικά καλύτερο μέλλον. 
Ακόμη, η παρακολούθηση μαθημάτων στον Ρητορικό Όμιλο τού Σχολείου με βοήθησε να επιλύω με επιχειρήματα και διάλογο τις όποιες διάφορες μου, αλλά και να γευτώ το γλυκό συναίσθημα τής νίκης στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό ως μέλος τής ομάδας τού Αρσακείου.
Τελικά, ως Αρσακειάδα κατάλαβα ότι η επιτυχία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σύνολο πολλών μικρών προσπαθειών που επαναλαμβάνονται κάθε μέρα, είναι η επιβράβευση για την πίστη στις δυνάμεις μας. Εξάλλου, το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους.

 Άνθιμος Τσιλιγιάννης, 4^ος στους Μηχανολόγους Μηχανικούς Θεσσαλονίκης (18,80)
Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης

Το Αρσάκειο συνέβαλε στην επιτυχία μου, γιατί έκτισε τις βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η προσπάθειά μου. Μέσα στο Σχολείο υπήρχε μια σφύζουσα κοινότητα με πλούσια ερεθίσματα, μακριά από ανόητους ανταγωνισμούς και κακοπροαίρετες ζηλοτυπίες. Οι περισσότεροι καθηγητές ενδιαφέρονταν πραγματικά να μας μεταδώσουν τις γνώσεις τους και όχι απλώς να διεκπεραιώσουν τυπικά το ωράριό τους. Κάποιοι από αυτούς ήταν καλά παραδείγματα για το πώς μπορεί κάποιος να μετατρέψει την εργασία του σε λειτούργημα. Με ζήλο και χιούμορ στις δύσκολες στιγμές μάς στήριζαν στην προσπάθειά μας και μας βοηθούσαν να ξεπερνάμε το άγχος και τις δυσκολίες.

 Χριστόδουλος Χονδρογιώργης, 9^ος στους Χημικούς Μηχανικούς Θεσσαλονίκης (17,80)
Αρσάκειο Λύκειο Θεσσαλονίκης

Το να περιγράψει κανείς τα συναισθήματά του καθώς επιτυγχάνει κάποιον στόχο ύστερα από μεγάλη προσπάθεια είναι ίσως τελικά πιο σύνθετο απ’ ό,τι θα περίμενε με μια πρώτη σκέψη. Η χαρά και η ικανοποίηση είναι μάλλον τα πρώτα που έρχονται στο μυαλό. Ταυτόχρονα, κυριαρχεί η ανακούφιση, καθώς η ανησυχία και η αγωνία τού χθες δίνουν τη θέση τους στην ηρεμία και τη σιγουριά τού σήμερα. Σιγουριά και αυτοπεποίθηση για το παρόν αλλά και για το μέλλον, το οποίο βρίσκεται μπροστά μας με όλες τις προκλήσεις και τα διλήμματά του. Αυτοπεποίθηση, η οποία πηγάζει όχι μόνο από την ικανοποίηση τής επίτευξης τού στόχου και την άγνοια των νεανικών μας χρόνων αλλά και από την αίσθηση ότι το σχολείο και η οικογένεια μάς έχουν εφοδιάσει κατάλληλα για το μέλλον. Προσωπικά, θα ήθελα να εκφράσω ακόμη την ευγνωμοσύνη για το Σχολείο μου, χάρη στη βοήθεια τού οποίου η χρονιά, αν και σαφώς δύσκολη, αποδείχθηκε τελικά λιγότερο απαιτητική και πιεστική απ’ ό,τι θα περίμενα στην αρχή της.

http://www.arsakeio.gr/gr/latest-news/15339-epitixies

Μάνος Κοντολέων: Περί διδακτισμού και πωλήσεων – μια ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στον Ισίδωρο Ζουργό και σ’ εμένα

Με τον Ισίδωρο Ζουργό μας συνδέει μια αληθινή φιλία. Εκτιμώ το έργο του και μάλιστα θα έλεγα πως είμαι από  τους πρώτους που στάθηκαν δίπλα του και υποστήριξαν τα πρώτα του βήματα.

Μου αρέσει όχι μόνο να διαβάζω τα βιβλία του, αλλά και να συζητώ μαζί του. Ο Ισίδωρος θέλει τα συγγραφικά του οράματα να τα βλέπει να υπάρχουν και μέσα στην καθημερινότητά του. Κάτι αντίστοιχο μου αρέσει και μένα. Λογικό είναι, λοιπόν, να έχουμε μια σχέση όχι μόνο στενή, μα και ουσιαστική.

Οι σκέψεις που ακολουθούν και οι οποίες θα διατυπώσουν κάποιες διαφωνίες μου σε δυο σημεία που σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Ζουργός κατέθεσε, θα ήθελα να διαβαστούν ως μια αφορμή ανταλλαγής απόψεων σε ζητήματα της λογοτεχνίας ανάμεσα σε δυο συγγραφείς που αν και θαυμάζει ο ένας τον άλλον, συχνά χρησιμοποιούν διαφορετικές παραμέτρους στην αξιολόγηση των λογοτεχνικών έργων, αλλά και στη συγγραφή των δικών τους.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση, λοιπόν, http://www.protagon.gr , οι συνεργάτες αυτού του διαδικτυακού περιοδικού  Κώστας Δρουγαλάς και Διονύσης Ζαρώτης, ζήτησαν από τον Ισίδωρο Ζουργό να απαντήσει, μεταξύ άλλων  και στην παρακάτω ερώτηση:

Το μυθιστόρημα και πόσο μάλλον το παιδικό βιβλίο θέτουν πρότυπα; Μπορεί να επηρεάσουν τη στάση και τη συμπεριφορά ενός νέου ανθρώπου; Και αν ένα βιβλίο μπορεί να επηρεάσει ένα νέο, πώς φαντάζεστε αυτή την επίδραση;

Ο Ζουργός έδωσε την εξής απάντηση:

Αν μιλάμε με όρους παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας, υπάρχει αναπόφευκτα μια παιδευτική και διδακτική διάσταση, είναι κάτι το οποίο το συμμερίζομαι και ως δάσκαλος. Ούτως ή άλλως υπάρχει μίμηση προτύπων, διότι υπάρχουν πάρα πολλοί σημαντικοί χάρτινοι ήρωες που επηρεάζουν τα παιδιά. Αν πάμε όμως στη λογοτεχνία των ενηλίκων, όπου δεν υπάρχουν οι περιορισμοί της ηλικίας, νομίζω πως η παιδευτική και η διδακτική διάσταση τοποθετούνται σε άλλες βάσεις. Η περίπτωση της παιδικής λογοτεχνίας είναι μια ιδιόμορφη περίπτωση. Σε ό,τι αφορά το μυθιστόρημα ενηλίκων, τα πρότυπα μπορεί να υπάρχουν, γιατί όχι; Ο διδακτισμός όχι. Ο διδακτισμός και η τέχνη είναι λάδι και νερό: δεν πάνε ποτέ μαζί.

Θα συμφωνήσω μαζί του πως διδακτισμός και τέχνη είναι λάδι και νερό: δεν πάνε ποτέ μαζί. Μόνο που εγώ σε αυτό το ‘ποτέ’ δεν βάζω όρια ανάμεσα στα είδη της λογοτεχνίας και πιο συγκεκριμένα ανάμεσα στη λογοτεχνία για παιδιά και νέους και σε αυτήν για ενήλικες αναγνώστες.

Μια ιστορία για παιδιά που θέλει να διδάξει δεν είναι λογοτεχνία. Οι λογοτεχνικές ιστορίες μπορεί να ενημερώνουν, μα κυρίως ευαισθητοποιούν. Προσπαθούν να κατανοήσουν τις πράξεις των ανθρώπων και να τις ερμηνεύσουν. Και αυτήν την κατανόηση και την ερμηνεία την μεταδίδουν στον αναγνώστη τους.

Την ηλικιακή ταυτότητα των αναγνωστών προς τους οποίους απευθύνονται  δεν πρέπει να τη δίνουν τα ίδια τα κείμενα, αλλά οι αναγνώστες τους.

Οι αναγνώστες διαχωρίζονται με βάση τα ενδιαφέροντά τους, τις γνώσεις τους, τις ψυχολογικές και συναισθηματικές ανάγκες τους, τις εμπειρίες τους, την κοινωνική τους τάξη.

Αυτή η θέση, στην χώρα μας εμφανίστηκε αμέσως μετά την δικτατορία (ίσως και με κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις και λίγο πιο πριν) και μέσα στη δεκαετία του ’80 εδραιώθηκε. Τότε ήταν που εμφανίστηκαν και με το ήθος τους καθόρισαν την λογοτεχνία για παιδιά και νέους, συγγραφείς όπως η Ζέη, η Σαρή, η Λοίζου, ο Καλιότσος, η Πέτροβιτς, η Μάρα, η Φίλντιση, ο Ι. Δ. Ιωαννίδης, η Γκέρτσου – Σαρρή και κάμποσοι ακόμα άλλοι.

Μα σήμερα υπάρχει –το αναγνωρίζω- μια τάση να γράφονται και να εκδίδονται ‘λογοτεχνικά’ έργα για παιδιά με έντονη διάθεση διδακτισμού. Αυτό γίνεται μέσα στα γενικότερα πλαίσια της έκπτωσης των αξιών και της προώθησης κάθε τι που μπορεί να αποφέρει άμεσο κέρδος.

Είναι κρίμα να βλέπει κανείς αυτήν την οπισθοδρόμηση στο χώρο του παιδικού – νεανικού βιβλίου και ασφαλώς όσοι αγαπάμε την λογοτεχνία δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η εξοικείωση με αυτήν ξεκινά από τα πρώτα μας χρόνια  με τα πρώτα μας αναγνώσματα.   

Αλλά δίπλα σε αυτά τα βιβλία κυκλοφορούν ακόμα κάποια άλλα που δεν αναζητούν τρόπους να διδάξουν το νεαρό αναγνώστη, αλλά να τον παρασύρουν σε ένα ταξίδι εσωτερικών εξερευνήσεων και ανακαλύψεων του κόσμου των άλλων. Και σε τέτοια ταξίδια κανένας διδακτισμός δεν μπορεί να υπάρξει.

Έτσι, λοιπόν, –για να επανέλθω στη σκέψη του Ισίδωρου- πιστεύω πως η παιδευτική και η διδακτική διάσταση τοποθετούνται σε άλλες βάσεις όχι μόνο σε ένα είδος της λογοτεχνίας, αλλά σε κάθε λογοτεχνικό κείμενο. Και η πορεία που ένα παιδί ακολουθεί για να επιλέξει το ποιος λογοτεχνικός ήρωας μπορεί να γίνει το πρότυπο, ακολουθεί τον ίδιο δαιδαλώδη διάδρομο που διασχίζει ο κάθε ενήλικος για να ανακαλύψει τη λογοτεχνική περσόνα που θα θαυμάσει και ίσως ταυτιστεί μαζί της.

Τα παιδιά δεν είναι ένα ξεχωριστό βιολογικό είδος, μα άνθρωποι σε μια  φάση της ζωής τους. Πονούν, φοβούνται, αγαπούν, ονειρεύονται, ελπίζουν, θυμώνουν όπως ακριβώς και κάθε άλλο άτομο είτε είναι 10 χρονών ή 20, 40, 60 ή 80. Αν σε κάτι διαφέρει ο τρόπος που βιώνουν και εκφράζουν όλα αυτά τα συναισθήματα, είναι πως δεν τα έχουν πολλές φορές γνωρίσει. Μα έτσι κι αλλιώς και ο εξηντάχρονος περισσότερες φορές έχει φοβηθεί, αγαπήσει κλπ από τον τριαντάχρονο.  Η ποσοτική διαφορά όσο σημαντική κι αν είναι δεν γίνεται σημαντικότερη της ποιοτικής  ομοιότητας.

Γι αυτό και ας θυμόμαστε πως εν τέλει από τη μια πλευρά είναι τα κείμενα και από την άλλη οι αναγνώστες. Δεν είναι τα κείμενα που επιλέγουν τους αναγνώστες τους, αλλά αυτοί εκείνα που θα θελήσουν να διαβάσουν.

                                                      *****

Στην ίδια συνέντευξη ο Ισίδωρος δέχτηκε και μια άλλη ερώτηση:

Θεωρείτε προσβλητική την ευχή «καλές πωλήσεις», όταν γίνεται λόγος για τα βιβλία σας;

Και εκείνος έδωσε την παρακάτω απάντηση:

Εάν καθίσεις και το εξετάσεις προσεκτικά, ενέχει κάτι το προσβλητικό. Από κει και πέρα αυτά τα λόγια δεν είναι μόνα τους, εκστομίζονται από συγκεκριμένους ανθρώπους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν λέγεται αυτό, οι άνθρωποι έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Ας μη μένουμε στη σύνταξη και στο περιεχόμενο δύο λέξεων και ας τα συνδυάσουμε κάθε φορά με τον άνθρωπο που μας το εύχεται. Μπορεί όταν το λέει κάποιος, από πίσω να υποκρύπτεται μια επιθετικότητα και μια ειρωνεία. Αλλά υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις, οι περισσότερες, στις οποίες ο άλλος σου εύχεται κάτι από την καρδιά του, οπότε γιατί να το αρνηθείς και να μεμψιμοιρείς;

Ξέρω –το δήλωσα και πιο πριν- πολύ καλά τον Ισίδωρο Ζουργό. Και έτσι νομίζω πως δεν κάνω λάθος που θεωρώ πως η έμφυτη σεμνότητά του δεν τον άφησε να πει με πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως η ευχή Καλές Πωλήσεις! είναι ευπρόσδεχτη από τον κάθε συγγραφέα.

Γιατί –εγώ τολμώ να το πω- γιατί να μην θέλει ένας συγγραφέας να δει το βιβλίο του να πουλά πολλά αντίτυπα;  Ίσως η λέξη πούλησε να έχει το βάρος μια φτήνιας, μια διάσταση αγοραίας αντιμετώπισης. Αλλά αν ξεπεράσουμε αυτόν το αστικό καθωσπρεπισμό μας, εύκολα θα δούμε πως μόνο χαρά φέρνει στον κάθε δημιουργό ο μεγάλος αριθμός αντιτύπων που το βιβλίο του πούλησε.

Κάτι τέτοιο, πρώτα απ΄ όλα, σημαίνει πως πολλοί αναγνώστες είναι αυτοί που το αγάπησαν. Και ποιος δε θέλει να αγαπάνε πολλοί αυτό  που για έξι μήνες ή ένα χρόνο ή και περισσότερο μόχθησε για να το φτιάξει;

Σημαίνει ακόμα πως οι ώρες που μόχθησε πέρα από την προσωπική του ικανοποίηση  τώρα του χαρίζουν και μια οικονομική κάλυψη.

Γιατί είναι ντροπή να πάρεις χρήματα από κάτι που με αγάπη και ευθύνη δημιούργησες;. Ντροπή θα ήταν αν αυτό που έφτιαξες ενώ το έκανες με μόνο σκοπό το οικονομικό όφελος, φροντίζεις να το παρουσιάζεις ως έργο που σε εκφράζει ως καλλιτέχνη και άνθρωπο.

Κι έπειτα όταν ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο φτάσει να επανεκδίδεται ξανά και ξανά, αυτό σημαίνει πέραν των άλλων πως και ο εκδότης που το πίστεψε και χρηματοδότησε την έκδοσή του έχει κι αυτός κερδίσει. Και επειδή κάθε εκδοτικός οίκος είναι και μια εμπορική επιχείρηση, λογικό είναι να θέλει να βλέπει τα προϊόντα του να είναι κερδοφόρα. Κι έτσι μάλιστα στο μέλλον θα προχωρήσει και στην έκδοση κι άλλων παρόμοιας ποιότητας έργων… Με άλλα λόγια, τα καλά λογοτεχνικά βιβλία θα συνεχίζουν όχι μόνο να γράφονται, αλλά και να εκδίδονται, πράγμα που σημαίνει πως θα φτάνουν στα χέρια των αναγνωστών που θέλουν την καλή λογοτεχνία να βρίσκουν στα βιβλιοπωλεία.

Και αν κάποιοι ισχυριστούν πως δεν είναι πρέπον ο συγγραφέας να έχει ως στόχο του να κερδίζει από τα βιβλία του, θα ήθελα να τους υπενθυμίσω δυο πράγματα:

Α. Αν ένας συγγραφέας μπορεί να ζει από τα βιβλία του χωρίς να κάνει παραχωρήσεις σε μια εμπορική υλοποίησή τους, τότε με μεγαλύτερη άνεση θα μπορέσει να αφιερώνει όλο το χρόνο του στο να γράφει καλά έργα καθώς δεν θα είναι υποχρεωμένος να ξοδεύει σημαντικό μέρος της ζωής του σε μια αλλοτριωμένη βιοποριστική εργασία

Β. Πολλοί μεγάλοι μυθιστοριογράφοι του 19^ου αιώνα ζούσαν, του 20^ου  και του 21^ου ζούνε (πλούσια ή φτωχά) από τα βιβλία τους. Θυμίζω πρόχειρα τον Ντοστογιέφσκι, τον Ντίκενς, τον Μπαλζάκ, τον Τσβάιχ, μα και τον Ροθ και τον Ρουσντί, τον Νταλ και την Ρόουλινγκ.

Έτσι λοιπόν, συμφωνώ με την τελευταία φράση του Ισίδωρου - οπότε γιατί να το αρνηθείς και να μεμψιμοιρείς; Και σε αυτήν μένω.

                                             ***

Μας αρέσει στον Ισίδωρο και σε μένα να μιλάμε. Μα μένουμε σε διαφορετικές πόλεις. Και ο Ζουργός δεν είναι και μεγάλος λάτρης των τηλεφωνικών συζητήσεων, όπως ας πούμε ο άλλος φίλος μας ο Θανάσης Τριαρίδης.

Τα πιο πάνω που έγραψα θα προτιμούσα ίσως να τα κουβέντιαζα μαζί του, πίνοντας εκείνος την μπύρα του κι εγώ το τσίπουρό μου, σε κάποια από τα σαλονικιότικα στέκια που τόσο καλά εκείνος γνωρίζει. Μα μιας και κάτι τέτοιο δεν γινότανε, σκέφτηκα να μεταφέρω αυτές τις ανταλλαγές απόψεών σε ένα άλλο στέκι –πιο σύγχρονο, ίσως, μα και περισσότερο ψυχρό. Στο blog μου.

Σημεία των καιρών. Που όμως τελικά δεν αλλάζουν την ουσία αυτού που και οι δυο μας πιστεύουμε –η λογοτεχνία είναι ένα τρόπος ζωής.

Όλη η συνέντευξη του Ισίδωρου Ζουργού : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.proswpa&id=27230

Το φθινόπωρο γυρίζουμε σελίδες, Επιμ.: Πάρη Σπίνου

Μπορεί το αλάτι να μην έφυγε από τα βιβλία των διακοπών μας, όμως οι εκδοτικοί οίκοι βάζουν μπρος τις μηχανές τους για τη φθινοπωρινή περίοδο. Ασφαλώς η οικονομική κρίση έχει μειώσει και την παραγωγή και την κατανάλωση, η ανεπαρκής χρηματική ρευστότητα είναι τροχοπέδη και τα παζάρια βιβλίων αποτελούν το καινούργιο φαινόμενο με αρνητικές και θετικές προεκτάσεις.
Ετσι, αρκετά κουμπωμένοι, οι εκδότες ίσως επιφυλάσονται για μεγαλύτερη εξόρμηση τα Χριστούγεννα. Ωστόσο, από τις προθήκες των βιβλιοπωλείων δεν θα λείψουν τα τελευταία, πολυαναμενόμενα μυθιστορήματα των Τζ. Μ. Κουτσί, Ιαν ΜακΓιούαν, Τζόναθαν Κόου, Ζέιντι Σμιθ, αλλά και παλαιότερα των Ζοζέ Σαραμάγκου, Μο Γιαν, Πολ Οστερ, Τζούλιαν Μπαρνς, Χαρούκι Μουρακάμι, που βγαίνουν στα ελληνικά για πρώτη φορά. Από τους Ελληνες συγγραφείς επιστρέφουν με φρέσκια δουλειά οι Αλκη Ζέη, Χρήστος Χωμενίδης, Ευγενία Φακίνου, Σώτη Τριανταφύλλου, Αύγουστος Κορτώ κ.ά.

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ξεχωριστό εκδοτικό γεγονός αποτελεί η επανέκδοση των «Απάντων» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες από τον «Πατάκη» (κυκλοφόρησαν στο παρελθόν από τα «Ελληνικά Γράμματα). Δύο μεταφραστές που ξέρουν πολύ καλά τον κορυφαίο συγγραφέα της Αργεντινής, ο Αχιλλέας Κυριακίδης (τα πεζά) και ο Δημήτρης Καλοκύρης (τα ποιήματα), έχουν φέρει εις πέρας το εγχείρημα. Αναμένεται όμως και το εμβληματικό έργο του Βασίλι Γκρόσμαν «Ζωή και πεπρωμένο», πανόραμα της σοβιετικής κοινωνίας κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα (Γκοβόστης).

• Ο Αρθουρ Μίλερ έμεινε στην Ιστορία για τα θεατρικά του έργα (ασφαλώς και για τη σχέση του με τη Μέριλιν Μονρόε), ωστόσο ασχολήθηκε και με την πεζογραφία. Τα σπουδαιότερα από τα διηγήματά του συγκεντρώθηκαν σε έναν τόμο με τίτλο «Παρουσία» (Καστανιώτης, μετ. Αύγουστος Κορτώ).

• Το πολυαναμενόμενο, τελευταίο μυθιστόρημα του νομπελίστα Τζ. Μ. Κουτσί «Η παιδική ηλικία του Ιησού» παραδίδεται από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά. Κεντρικός ήρωας ένα ιδιαίτερα ευφυές, ενορατικό παιδί, που αναδεικνύεται Μεσσίας μιας καινούργιας ζωής σε μια ιδιόμορφη κοινότητα. Συναρπαστική αλληγορία για τη μετανάστευση, την ατομική ταυτότητα και το κοινωνικό καλό, με φιλοσοφικές προεκτάσεις.

• Πανηγύριζαν στην τελευταία Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης οι θαυμαστές του Τζόναθαν Κόου όταν ανακοίνωσε το νέο του μυθιστόρημα «Expo 58». Με το γνωστό, έξυπνο ύφος του ο Βρετανός συγγραφέας μάς μεταφέρει στο Λονδίνο του 1958, σε μια παγκόσμια έκθεση που αντικατοπτρίζει το λαμπρό για την Ευρώπη μέλλον, το οποίο αποδεικνύεται απατηλό (Πόλις, μετ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου). Επίσης φρέσκο και γλυκόπικρο το «Ζαχαρωτό» του Ιαν ΜακΓιούαν, ο οποίος αφηγείται μια ιστορία κατασκοπίας στις αρχές της δεκαετίας του ’70 με γυναίκα ηρωίδα (Πατάκης, μετ. Κατερίνα Σχινά).

• Δύο σπουδαίες συγγραφείς, που τα μυθιστορήματά τους ήταν υποψήφια για Womens Prize for Literature, προτείνει το Μεταίχμιο. Τη Ζέιντι Σμιθ με το καινούργιο κοινωνικοπολιτικό, ιλαροτραγικό μυθιστόρημά της «Στην καρδιά της πόλης» (μετ. Ιωάννα Ηλιάδη) όπου αποτυπώνει τη σύγχρονη ζωή στο Λονδίνο μέσα από τα μάτια των ηρώων της. Κι ακόμα την Κέιτ Ατκινσον και το «Η ζωή μετά τη ζωή», όπου τίθεται το ερώτημα: Τι θα γινόταν αν είχες τη δυνατότητα να ζεις τη ζωή σου ξανά και ξανά μέχρι να μην έχεις κανένα λόγο για να μετανιώσεις; (μετ. Μυρσίνη Γκανά).

• Γράφτηκε αρκετά χρόνια πριν αλλά εκδόθηκε μετά θάνατον, όπως ήθελε ο ίδιος, ο οποίος χάρισε τα δικαιώματα του βιβλίου στη σύζυγό του. Πρόκειται για τον «Φεγγίτη» του Ζοζέ Σαραμάγκου, νεανικό έργο με επίκεντρο τις ιστορίες των ενοίκων μιας λαϊκής πολυκατοικίας και ενδιαφέρουσες ψυχαναλυτικού τύπου παρατηρήσεις (Καστανιώτης, μετ. Αθηνά Ψυλλιά).

• Μια νουβέλα-καμουφλαρισμένη αυτοβιογραφία, από τον πολιτικά μετριοπαθή Κινέζο νομπελίστα Μο Γιαν: «Αλλαγή». Οι πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στη χώρα του κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών σκιαγραφούνται μέσα από τις μικρές ιστορίες των απλών ανθρώπων (Αγρα, μετ. Παλμύρα Ισμυρίδου).

• Οι Αμερικανοί κριτικοί χαρακτήρισαν το καλύτερό του το μυθιστόρημα του 2009 του Πολ Οστερ «Αόρατος» που θα κυκλοφορήσει πρώτη φορά στα ελληνικά τον Οκτώβριο από το Μεταίχμιο σε μετάφραση Σπύρου Γιανναρά. Τρία πρόσωπα διηγούνται μια ιστορία αχαλίνωτης σεξουαλικής επιθυμίας και ασίγαστης αναζήτησης της δικαιοσύνης η οποία εξελίσσεται τόσο στον χρόνο, από το 1967 έως το 2007, όσο και στον χώρο, από τη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και την Καραϊβική.

• Για το τελευταίο του βιβλίο «Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι» οι Γιαπωνέζοι έκαναν ουρές στα βιβλιοπωλεία, στα ελληνικά όμως θα έχουμε ένα παλαιότερο, του 2004, του Χαρούκι Μουρακάμι. Πρόκειται για το «Τις μικρές ώρες» (Ψυχογιός, μετ. Μαρία Αργυράκη), ένα υπνωτικό, μυσταγωγικό μυθιστόρημα με πρωταγωνίστριες δύο αδελφές, ένα μοντέλο σε λήθη η μία, φοιτήτρια η άλλη και ανθρώπους της νύχτας και του περιθωρίου.

• Αν όχι από τα καλύτερα του βραβευμένου με Μπούκερ, Αλαν Χόλινγκχερστ, σίγουρα διαφορετικό το πρόσφατο (2011) «Το παιδί του ξένου» είναι μια βουτιά στα βαθιά νερά της αγγλικής Ιστορίας με συνεχείς αναφορές στο σήμερα. Η ιστορία μιας οικογένειας και κυρίως ενός πολιτισμού που χάνεται, μεταμορφώνεται, εκδικείται.(Καστανιώτης, μετ. Αντώνης Καλοκύρης).

• «Πριν εκείνη με γνωρίσει», ένα μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς της δεκαετίας του ’80, κυκλοφορεί πρώτη φορά στα ελληνικά (Μεταίχμιο, μετ. Θωμάς Σκάσης). Οι θαυμαστές του Βρετανού μπουκερίστα θα ικανοποιηθούν και πάλι με τον λεπτό τρόπο και το χιούμορ με τον οποίο χειρίζεται το θέμα της ερωτικής ζήλιας.

• Οσο για τον Λοράν Γκοντέ, αυτή τη φορά ασχολείται με τον Μεγαλέξανδρο και την περιπέτεια της σορού του στο «Η στερνή συνοδεία» -δεν ξέρουμε αν συμπεριλαμβάνει και τις… Σέρρες (Μεταίχμιο, μετ. Κλερ Νεβέ, Εύη Σιούγγαρη).

• Ομως και οι λάτρεις του αστυνομικού δεν θα μείνουν παραπονεμένοι: «Ο Φαντομάς» του Τζο Νέσμπο, «Στον τάφου κάποιου άλλου» του Ιαν Ράνκιν, «Κυνηγός οστών» το τελευταίο της Πατρίτσια Κόρνγουελ (όλα από το Μεταίχμιο), «Νυχτερινός στόχος» του Ρικάρντο Πίλια, «Ο Μπουρνέτι και ο κακός οιωνός» από τη Αμερικανίδα βασίλισσα του νουάρ Ντόνα Λεόν (όλα από τον Καστανιώτη), «Σεληνιασμός» του Ζορζ Σιμενόν (Αγρα) κ.ά.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ανέκδοτος Γιάννης Ρίτσος αναμένεται από τον Κέδρο. Πρόκειται για το «Υπερώον», μια συλλογή που έγραψε πριν από τον θάνατό του, όπου ανακαλεί νεανικές αναμνήσεις.

• Ενα σπάνιο κείμενο από την Αγρα, σε συνεργασία με την Εστία: Ο Ανδρέας Εμπειρίκος σκύβει πάνω από το ιστορικό μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από το Βυζάντιο «Ο Σέργιος και Βάκχος του Μ. Καραγάτση». Με προλόγους των Λεωνίδα Εμπειρίκου και Μαρίνας Καραγάτση και αποσπάσματα από το μυθιστόρημα.

• Τον Σεπτέμβριο εκδίδεται το αυτοβιογραφικό της Αλκης Ζέη «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο», όπου αφηγείται την ιστορία των πρώτων 25 χρόνων της ζωής της, που διαμόρφωσαν τη μετέπειτα πορεία της (διανθίζεται με φωτογραφικό υλικό). Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, το Μεταίχμιο, αναμένεται και ο «μουσικός» Μάνος Ελευθερίου (στίχοι-ποιήματα) σε έναν συγκεντρωτικό τόμο: «Τα λόγια και τα χρόνια».

• Mε ένα μυθιστόρημα για τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, ένα ταξίδι στο σκοτάδι αλλά και στο φως των καιρών μας, επιστρέφει η Ευγενία Φακίνου. Στους «Πλανόδιους θεριστές» (Καστανιώτης), μια νέα γυναίκα, άνεργη και έγκυος, καταφεύγει στην περιφέρεια, σε έναν τόπο παρακμής κι εκεί συναντά παράξενους ανθρώπους, έναν εκκεντρικό ομοφυλόφιλο, έναν παλιό αγωνιστή μεταλλωρύχο, μια γυναίκα έτοιμη να κάνει φόνο κι ένα ουρανοκατέβατο παιδάκι…

• Ο Χρήστος Χωμενίδης σκιαγραφεί μια ολόκληρη εποχή με κεντρικό πρόσωπο τη «Νίκη», τη μητέρα του, η οποία, ως κόρη του γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ στον Μεσοπόλεμο, βρέθηκε εξ απαλών ονύχων στην τρομερή δίνη των γεγονότων. Ο δε Αύγουστος Κορτώ αφηγείται τη μυθιστορηματική βιογραφία της μητέρας του στο «Βιβλίο της Κατερίνας» (και τα δύο από τον Πατάκη).

• Ο Μιχάλης Φακίνος δημιουργεί καφκική ατμόσφαιρα στη «Λευκή ευθεία γραμμή» (Κέδρος). Η Σώτη Τριανταφύλλου με τις «Σπάνιες Γαίες» μάς μεταφέρει στη σταλινική Ρωσία. (Πατάκης) Ο Αλέξης Σταμάτης (προσωρινός τίτλος «Κάτω από έναν τέτοιο ήλιο», Καστανιώτης) αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας και ταυτόχρονα της ιστορία της Ελλάδας στη διάρκεια ενός αιώνα. Η μετάλλαξη της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ο ευτελισμός των αξιών, η διαδικασία ηθικής και ιδεολογικής φθοράς μέσα από την οποία πέρασε η ελληνική κοινωνία για να φτάσει στην κρίση των ημερών μας.

• Δύο βραβευμένοι του Βορρά στο Μεταίχμιο: Ο Δραμινός Βασίλης Τσιαμπούσης ολοκλήρωσε το μυθιστόρημα με τον εύγλωττο τίτλο «Γαλάζια αγελάδα». Μην απορήσετε αν συναντήσετε στις σελίδες του τους Κωνσταντίνο Καραμανλή, Ευάγγελο Αβέρωφ, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και άλλα πρόσωπα της σύγχρονης Ιστορίας μας. Ο δε Βασίλης Τζανακάρης σκιαγραφεί ένα πρόσωπο που το περιβάλλει η αχλή του μύθου, τον Φώτη Γιαγκούλα: «Ο απέθαντος και άλλες ληστρικές ιστορίες», μια αιματοβαμμένη τοιχογραφία της Ελλάδας των χρόνων 1910-1936, με πρωταγωνιστές τους τελευταίους ληστές και λήσταρχους.

• Περιμένουμε ακόμα: «Η Αχνα» του Στρατή Χαβιαρά (Κίχλη), «Αλλάζει πουκάμισο το φίδι» του Κώστα Ακρίβου (Μεταίχμιο), «Μη μ’ αφήσεις να χαθώ» του Παύλου Κάγιου (Καστανιώτης), το αφήγημα του Κωστή Γκιμοσούλη «Δύο μήνες στην αποθήκη» (Καστανιώτης), τη συλλογή του Κώστα Καλφόπουλου «Καρρέ-Καρρέ και άλλα διηγήματα» (Αγρα) κ.ά.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ενα ανέκδοτο μέχρι σήμερα κείμενο της Ζακλίν ντε Ρομιγί με τίτλο «Τι πιστεύω» αναμένεται τον Σεπτέμβριο από τον «Πατάκη» σε μετάφραση Σώτης Τριανταφύλλου. Λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα του Μάη του ’68, που έφερε στο προσκήνιο μια κοινωνική κρίση –στην παιδεία, στην κοινωνία, στις αξίες, στο χάσμα των γενεών– η μεγάλη προσωπικότητα των κλασικών σπουδών εξηγεί με σοφό και συνεκτικό τρόπο τις ραγδαίες αλλαγές του σύγχρονου κόσμου, διατυπώνοντας την πίστη της στον άνθρωπο και την ελευθερία. Επιχειρεί να μεταδώσει το «ελληνικό φως» με σκοπό την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και τον εμπλουτισμό του παρόντος μέσω του λαμπρού παρελθόντος.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

Τον Νοέμβριο αναμένεται η συναρπαστική βιογραφία του Πάτρικ Λι Φέρμορ, ο οποίος συνέδεσε τη ζωή του με την Ελλάδα. Τον τόμο «Πάτρικ Λι Φέρμορ: Μια περιπέτεια» (Μεταίχμιο) υπογράφει η Αρτεμις Κούπερ, η οποία επίσης συνεργάστηκε με τον ίδιο στην έκδοση της αλληλογραφίας του και της συλλογής άρθρων. Ο αγγλικής και ιρλανδικής καταγωγής ταξιδιωτικός συγγραφέας, γνήσιος φιλέλληνας, αγάπησε τη Μάνη και συνέδεσε το όνομά του με την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε.

• Ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας και ο Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, νομπελίστας Ντάριο Φο επέλεξε τη μορφή της συνέντευξης για να αυτοβιογραφηθεί. Στο βιβλίο «Ντάριο Φο. Ο κόσμος μου» (Καστανιώτης, μετ. από τα ιταλικά Ανταίος Χρυσοστομίδης) συνομιλεί με την Τζουζεπίνα Μανίν και ξεδιπλώνει με το γνωστό γλαφυρό του ύφος και με αρκετό χιούμορ τη ζωή του: από το χωριό του, που φιλοξενούσε σπουδαίους παραμυθάδες της Ιταλίας, ώς την υποψηφιότητά του για δήμαρχος του Μιλάνου σε ώριμη ηλικία, περνώντας μέσα από τις θεατρικές του καταβολές, τους αγώνες του ενάντια στη λογοκρισία, τις σχέσεις του με τη θρησκεία και την πολιτική.

πηγή: http://www.efsyn.gr/?p=98719

Γ. Σεφέρης: Ο τόπος αυτός που μας εξευτελίζει

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1936. ΟΙΚΙΑ ΦΛΩΡΟΥ, ΑΙΓΙΝΑ. Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότατο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά δεν είναι ο τόπος μας αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό. Ωστόσο νομίζω πως αυτό το συναίσθημα, συνειδητό ή όχι -αδιάφορο, χαραχτηρίζει όσους από τους ανθρώπους μας των εκατό τόσων τελευταίων χρόνων αξίζει να τους λογαριάσει κανείς. Οι μεγάλοι κολυμπητάδες, που αγωνίστηκαν, όσο κρατούσαν τα μπράτσα τους, να φτάσουν και να ιδούνε από πιο κοντά αυτό το σκληρό νησί του Αιόλου, την άλλη Ελλάδα.

ΤΕΤΑΡΤΗ, 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1938, ΑΘΗΝΑ. Ο τόπος αυτός που μας πληγώνει, που μας εξευτελίζει. Η Ελλάδα γίνεται δευτερεύουσα υπόθεση, όταν συλλογίζεται κανείς τον Ελληνισμό. Ό,τι από την Ελλάδα μ’ εμποδίζει να σκεφτώ τον Ελληνισμό, ας καταστραφεί. Αν ήταν δίκαιο να μεγαλώσει ο τόπος αυτός, δεν ήταν για να έχουμε περισσότερους βουλευτές, νομάρχες ή χωροφύλακες· ήταν για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί σε μια γωνιά της γης ο Ελληνισμός -αυτή η ιδέα της ανθρώπινης αξιοσύνης και της ελευθερίας, όχι αυτή η αρχαιολογική ιδέα.

Δεν πιστεύω σ’ αυτούς τους ανθρώπους που φλυαρούν, ή στους άλλους που δεν ξέρουν τι κάνουν· δεν εννοώ να βουλιάξω μέσα στην απερίγραπτη μιζέρια των χαρακτήρων -πιστεύω σε δυο-τρεις ιδέες που προχωρούν, και τώρα ακόμη, ύστερ’ από χιλιάδες χρόνια, σ’ αυτή τη γλώσσα. Γι’ αυτές τις δυο-τρεις ιδέες που πρέπει να ζήσουν εδώ, και μονάχα εδώ θα μπορούσαν να ζήσουν καθώς τις σκέπτομαι, υπομένω αυτή την αθλιότητα.

Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Γ΄. 16 Απρίλη 1934 – 14 Δεκέμβρη 1940, Ίκαρος, Αθήνα 1984

Διεθνές Φεστιβάλ Βιβλίου του Εδιμβούργου. Συγγραφείς-περφόρμερ και η επιστροφή του ογκώδους μυθιστορήματος είναι οι νέες τάσεις στον χώρο του βιβλίου.

Αύγουστος, Εδιμβούργο. Εκεί, στο Διεθνές Φεστιβάλ Βιβλίου του Εδιμβούργου, δίνουν κάθε χρόνο από το 1983 ετήσιο ραντεβού συγγραφείς, εκδότες, μεταφραστές, όλοι οι άνθρωποι του βιβλίου γενικά, αλλά και ηθοποιοί, μουσικοί και κάθε λογής καλλιτέχνες. Ο θεσμός κλείνει εφέτος 30 χρόνια λειτουργίας. Ξεκίνησε ως γιορτή του βιβλίου που διεξαγόταν δύο φορές τον χρόνο και εξελίχθηκε σε μείζον ετήσιο βιβλιακό γεγονός που καταλαμβάνει συνήθως τις τρεις τελευταίες εβδομάδες του Αυγούστου με πολλές παράλληλες εκδηλώσεις μέρα και νύχτα σε όλη την πόλη. Εκεί θα συναντήσει κανείς από την Τόνι Μόρισον των Νομπέλ ως την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ των δισεκατομμυρίων δολαρίων, από τον πρώην αμερικανό αντιπρόεδρο και οικολόγο Αλ Γκορ ως την αυστραλή φεμινίστρια Ζερμέν Γκριρ, από εκεί πέρασαν ο Χάρολντ Πίντερ και η Σούζαν Σόνταγκ, εκεί βρέθηκαν εφέτος ο Τζον Μπάνβιλ, ο Κολμ Τόιμπιν, η Μπάρμπαρα Άτγουντ, οΣάλμαν Ράσντι, ο Ντέιβιντ Σεντάρις, ο Ίαν Ράνκιν, η Ρουθ Ρέντελ κ.ά.

Πιο χαλαρό από την απαιτητική και ανταγωνιστική Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, πιο «καλλιτεχνικό» από την επαγγελματική Διεθνή Έκθεση Βιβλίου του Λονδίνου, το φεστιβάλ σημαδοτοδεί το τέλος του καλοκαιριού και συνάμα το τέλος μιας εκδοτικής σεζόν, είναι ευκαιρία για διακοπές, για συγχρωτισμό, για συζητήσεις για τη λογοτεχνία, την κουλτούρα και την πολιτική, για αναγνώσεις και ανταλλαγή ιδεών σε μια ατμόσφαιρα δημιουργικής ραστώνης. Ένα μεγάλο πανηγύρι του βιβλίου χάρη στο οποίο το Εδιμβούργο κατέκτησε τον τίτλο της πρώτης Πόλης της Λογοτεχνίας της UNESCO το 2004.

Στο Διεθνές Φεστιβάλ Βιβλίου του Εδιμβούργου δεν περιμένουμε μεγάλες αποκαλύψεις για νέα βιβλία και εκδοτικές μετεγγραφές, ούτε για τις νέες τεχνολογίες που εισβάλλουν στον χώρο της εκδοτικής παραγωγής. Η διάρκειά του πριμοδοτεί τον παράγοντα άνθρωπος και τις συναντήσεις των συγγραφέων με τους αναγνώστες και προσφέρεται για κοινωνιολογικού τύπου παρατηρήσεις.

Ο συγγραφέας-περφόρμερ

Αυτό που προκύπτει μέχρι στιγμής από το εφετινό φεστιβάλ, που διεξάγεται από τις 10 ως τις 26 Αυγούστου και η επισκεψιμότητά του αναμένεται να ξεπεράσει τις 200.000 άτομα, είναι η ζήτηση για ένα νέο είδος δημιουργού, για τον συγγραφέα-περφόρμερ. Αυτό διαπιστώνουν οι διοργανωτές του φεστιβάλ, όπως γράφει ο βρετανικός Guardian, οι οποίοι βλέπουν ότι το κοινό είναι διατεθειμένο να πληρώσει εισιτήριο 23 στερλινών προκειμένου να ακούσει τον Ντέιβιντ Σεντάρις να μιλάει. Με την ίδια προθυμία πλήρωσε εισιτήριο για να ακούσει την Βαλ ΜακΝτέρμιντ, συγγραφέα μυθιστορημάτων μυστηρίου, και την εθνική ποιήτρια της Σκωτίας Λιζ Λόχεντ.

Ο κωμικός Τόμι Σέπαρντ, πρώην γενικός γραμματέας του Εργατικού Κόμματος της Σκωτίας, και υπεύθυνος για μια σειρά εκδηλώσεων στο εφετινό φεστιβάλ δίνει τη δική του ερμηνεία: «Η εποχή των πολιτικών συγκεντρώσεων και των διαμαρτυριών σιγά σιγά παρέρχεται και τη θέση της παίρνει η ανάγκη για δημόσιες ομιλίες που είναι εμβριθείς μεν, απολαυστικές δε». Η ΜακΝτέρμιντ υποστηρίζει ότι τη ζήτηση για τους συγγραφείς-περφόρμερ την έχουν προκαλέσει τα social media: «Έχει αυξηθεί η προσβασιμότητα των αναγνωστών στη ζωή των συγγραφέων μέσα από site όπως το Twitter, πράγμα που αυξάνει την περιέργειά τους να τους δουν και να τους ακούσουν από κοντά. Είναι κοινός τόπος πλέον: η καλλιέργεια μιας ασώματης ζωής στον εικονικό χώρο συνοδεύεται από την αυξανόμενη επιθυμία για περισσότερη πρόσωπο με πρόσωπο ζωντανή επαφή σε θέατρα, συνέδρια, φεστιβάλ κτλ.»

Η επιστροφή του πολυσέλιδου μυθιστορήματος

Τα βιβλία που συζητήθηκαν πολύ στο εφετινό φεστιβάλ ήταν το ογκώδες μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Πις Red or Dead (Faber and Faber, 720 σελίδες) και τα ακόμη ογκωδέστερα μυθιστορήματα και υποψήφια για το εφετινό Μπούκερ The Luminaries (Little, Brown and Company, 832 σελίδες) της Έλινορ Κάτον και το πολιτικό θρίλερ του Ρίτσαρντ ΧάουζThe Kills (Picador, 1002 σελίδες). Μυθιστορήματα πολυσέλιδα, όχι όμως πλαδαρά και άμοιρα λογοτεχνικών αξιώσεων τύπου «ροζ λογοτεχνίας» και θρίλερ της σειράς, αλλά κείμενα απαιτητικά που φλερτάρουν με την πρωτοποριακή γραφή.

Ποια είναι η εξήγηση για την επιστροφή στο πολυσέλιδο μυθιστόρημα α λα 18ο και 19ο αιώνα; Η οικονομική ύφεση, υποστήριξαν ορισμένοι, η οποία, όπως έχει δείξει η Ιστορία, ευνοεί συνήθως το εντυπωσιακό θέαμα και θέματα που κάνουν το μυαλό μας να ξεφεύγει και όχι την ενδοσκόπηση, όπως για παράδειγμα οι λαμπερές χολιγουντιανές κινηματογραφικές παραγωγές της δεκαετίας του 1930, την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Και το μεγάλο σύνθετο μυθιστόρημα είναι ένας τύπος θεάματος.

Μια άλλη ερμηνεία ήταν ότι τα ογκώδη βιβλία λογοτεχνίας -βεβαίως μιλάμε για μυθιστορήματα- ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση του αναγνώστη καθώς αισθάνεται ότι έχει εκπληρώσει έναν άθλο καταφέρνοντας να διαβάσει ένα μεγάλο βιβλίο - πράγμα σημαντικό στην εποχή μας που ο αναγνώστης έχει ανάγκη να νιώσει ότι ελέγχει κάτι στην καθημερινότητά του και ότι είναι ικανός για μικρά κατορθώματα!

Πηγή: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=526713#.UhMVSvNcWLI.facebook

Ένας δρόμος γεμάτος βιβλία!

Η Ομάδα Τέχνης Luzinterruptus αντιστέκεται σθεναρά σε όσους πετάνε στα σκουπίδια παλιά βιβλία και δίνει μια νέα προοπτική σε χρησιμοποιημένα λογοτεχνικά έργα και ποιήματα,προκειμένου να εμποδίσει την κατάληξή τους στον… κάδο των αχρήστων!

Με επίκεντρο τους δρόμους της Μελβούρνης και με σκοπό να διακόψει για λίγο την κυκλοφορία… για καλό σκοπό, η ισπανική ομάδα εφάρμοσε το πρωτότυπο project «Ξέσπασμα του Μυθιστορήματος» πετώντας στο οδόστρωμα πάνω από 10.000 παλιά βιβλία.

Ο κόσμος κλήθηκε να δει από κοντά τους τίτλους και να χαρεί τους σωρούς των βιβλίων, επιλέγοντας αυτά της αρεσκείας του. Κάπως έτσι χρησιμοποιημένα και πολυδιαβασμένα κομμάτια της λογοτεχνίας ανακυκλώθηκαν με πρωτότυπο τρόπο.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι τα βιβλία ήταν δωρεά διάφορων Ιδρυμάτων και βιβλιοθηκών, ο αριθμός των οποίων ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες των διοργανωτών, που στήριξαν και με το παραπάνω την ανάγκη τους να βρουν ένα νέο σπίτι!

ΠΗΓΗ: http://perierga.gr/2012/09/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%B1/

"ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΕΣ" (1925) ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΒΑΦΗ

Tω αυτώ μηνί Δ΄, μνήμη των Aγίων επτά Παίδων των εν Eφέσω, Mαξιμιλιανού, Eξακουστωδιανού, Iαμβλίχου, Mαρτινιανού, Διονυσίου, Aντωνίνου, και Kωνσταντίνου. 

Tον επτάριθμον τιμώ χορόν Mαρτύρων, Δείξαντα ανάστασιν νεκρών τω κόσμω. Tη δε τετάρτη νεκροέγερτοι ξύνθανον επτά. 

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης εμπνεόμενος από το Συναξάρι της ημέρας έγραψε το παρακάτω ποίημα:

Oι Άγιοι Επτά Παίδες (1925) 
Έμορφα που εκφράζεται το συναξάριον: 
"ενώ δε συνωμίλει ο βασιλεύς" με τους αγίους 
"κ' οι επίσκοποι και άλλοι πολλοί άρχοντες, 
"ενύσταξαν ολίγο οι άγιοι" 
και τες ψυχές των στον θεό παρέδωσαν. 

Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου που 
κατέφυγον εις σπήλαιον να κρυφθούν 
από τον διωγμόν των εθνικών, κ' εκεί εκοιμήθησαν - 
και την επαύριον εξύπνησαν. επαύριον γι' αυτούς. 
μα εν τω μεταξύ, είχαν παρέλθει σχεδόν δύο αιώνες. 

ξύπνησε την επαύριον και πήγε 
ένας των, ο Ιάμβλιχος, γιά ν' αγοράσει άρτον, 
κ' είδεν εμπρός του άλλην Έφεσον, 
όλην καθηγιασμένη μ' εκκλησίες, και σταυρούς. 

κ' εχάρηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες, 
και τους ετίμησαν και τους προσκύνησαν οι χριστιανοί - 
κ' ήλθε κι απ' την Κωνσταντινούπολιν ο βασιλεύς, 
ο Θεοδόσιος, ο γιός του Αρκαδίου, 
και τους προσκύνησεν κι αυτός, ως πρέπον, ο ευλαβέστατος. 

και χαίρονταν οι Άγιοι Επτά Παίδες 
σ' αυτό τον κόσμο τον ωραίο, και τον χριστιανικόν, 
τον αγιασμένο μ' εκκλησίες, και σταυρούς. 

μα έλα που ήσαν όλα τόσο διαφορετικά, 
και τόσα είχαν να μάθουν και να πουν, 
(και τέτοια δυνατή χαρά ίσως εξαντλεί κι αυτή) 
που γρήγορα κουράσθηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες, 
από άλλον κόσμο φθάσαντες, από σχεδόν δυό αιώνες πριν, 
και νύσταξαν μες στην συνομιλία - 
και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν. 

Σε σχετικό άρθρο του ο Παντελής Μπουκάλας σχολιάζει:

Tο ποίημα αυτό, «Oι Aγιοι Eπτά Παίδες», περιλαμβάνεται στον τόμο «K. Π. Kαβάφης, Aτελή ποιήματα 1918-1932», που εκδόθηκε με φιλολογική επιμέλεια και σχόλια της Renata Lavagnini (Iκαρος, 1994). H γραφή του ανάγεται στο 1925, έτος κατά το οποίο ο Kαβάφης έγραψε έξι από «κανονικά» ποιήματά του. Θρησκευτικό το θέμα του ατελούς ποιήματος και μάλιστα χριστιανολογικό, όπως προσημαίνει ο τίτλος του κατά συνέπεια, από τα συνομήλικά του με το μόνο με το οποίο θα μπορούσε να συσχετιστεί είναι το «Aπολλώνιος ο Tυανεύς εν Pόδω», και όχι για το καθαυτό περιεχόμενο του «Aπολλωνίου» όσο επειδή μας παραπέμπει αυτόματα στο «Eίγε ετελεύτα» του 1920, στους στίχους του οποίου «ένας από τους λίγους εθνικούς, / τους πολύ λίγους που είχαν μείνει» σε μια εποχή που «η Aλεξάνδρεια, πόλις θεοσεβής», τους «αθλίους ειδωλολάτρας αποστρέφονταν», διαβάζει «Tα εις Tυανέα Aπολλώνιον» του Φιλοστράτου και αναρωτιέται «πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;», ο θαυματοποιός Aπολλώνιος ο Tυανέας που έδρασε τον 1ο αιώνα μ.X., ένα αντίπαλο δέος των Eθνικών στον Iησού των Xριστιανών. 

Για παρόμοιους, θρησκειολογικής τάξεως λόγους, για να δούμε δηλαδή τις εκάστοτε καβαφικές «εφαρμογές» του θέματος «χριστιανισμός-παγανισμός», οι «Aγιοι Eπτά Παίδες» μπορεί να συσχετιστούν, χωρίς να απομακρυνθούμε από το χρονικό (άρα και πνευματικό) περιβάλλον της γέννησής τους, με το «O Iουλιανός εν Nκομηδεία» του 1924, και με το «O Iουλιανός ορών ολιγωρίαν» του 1923 (ας θυμηθούμε και το «ανέκδοτο» «O Iουλιανός εν τοις μυστηρίοις» του 1896, όπου «ο ανόητος» Iουλιανός «επείσθη με των Eλλήνων τα άθεα τα λόγια»), καθώς και το «Iερεύς του Σεραπίου» του 1926). Kαι, σαν αγιολογικό που είναι, δεν μπορεί να μην αντικριστεί το ποίημα αυτό με το ποίημα «Συμεών», ένα «εγκώμιο» του Στυλίτη αγίου, και μάλιστα από τη σκοπιά ενός εθνικού που ομολογεί: «Xώθηκα ανάμεσα στους Xριστιανούς / που σιωπηλοί προσεύχονταν κ’ ελάτρευαν, / και προσκυνούσαν· πλην μη όντας Xριστιανός / την ψυχική γαλήνη των δεν είχα / κι έτρεμε ολόκληρος και υπόφερνα· / κ’ έφριττα και ταράττομουν, και παθαινόμουν». 

«Tο ενδιαφέρον για τους χριστιανούς αγίους ανήκει στον θρησκευτικό προβληματισμό, ειδικά έντονο στον πρώτο Kαβάφη», σημειώνει η Λαβανίνι, παραπέμποντας και στις σκέψεις που διατυπώνει η Diana Haas στο κείμενό της «“Aι αρχαί του χριστιανισμού”: ένα θεματικό κεφάλαιο του Kαβάφη» (βλ. «Eισαγωγή στην ποίηση του Kαβάφη. Eπιλογή κριτικών κειμένων», επιμ. Mιχάλης Πιερής, Πανεπιστημιακές Eκδόσεις Kρήτης, 1994). «Oι Aγιοι Eπτά Παίδες» αποτελούν ένα επιπλέον μαρτύριο της διαρκούς θεολογίας του Kαβάφη, η οποία του επέτρεψε να σκεφτεί βαθύτερα την ιστορία και, διά της ταλαντεύσεώς του ανάμεσα σε δύο πόλους, να αποφύγει την ευθύγραμμη ευκολία. Στο συγκεκριμένο ποίημα φαίνεται ότι ο Kαβάφης, που αντιγράφει προσεκτικά και σχεδόν καταλογάδην τον Συναξαριστή, προσυπογράφει την ιδέα της αναστάσεως των νεκρών, και ότι ο δαίμων της αμφιβολίας αυτοτιθασεύεται, από κοινού όμως με την ευρετική φωνή της ποιήσεως. Iσως γι’ αυτό ακριβώς να έκρινε και ο ίδιος το ποίημά του ανάξιο δημοσίευσης, μη εμπιστευόμενος την αντιγραφική του αμεσότητα και την «αφελή» προφάνειά του (μια προφάνεια, εν τούτοις, που σε πολλά άλλα ποιήματά του συνιστά το μείζον δέλεαρ, την κυριολεκτικώς ειπείν σαγήνη). 

Ο Παντελής Μπουκάλας παραθέτει στο σημείο αυτό το Καβαφικό ποίημα και σχολιάζει: 

Aπό τον ύπνο στον ύπνο, από την «κοίμηση» στον θάνατο. Σχεδόν αδιάφοροι για τα εγκόσμια οι άγιοι και, παραδόξως, αδιάφοροι για τον θριαμβεύοντα χριστιανισμό. Δεν μπορούμε να ξέρουμε προς τα πού θα οδηγούσε το ποίημα ο Kαβάφης αν συνέχιζε να παλεύει μαζί του για να το τελειώσει. Aριστος αρχαιογνώστης όπως ήταν, ίσως έβρισκε τρόπο να συσχετίσει (ειρωνικά;) τον μακρότατο ύπνο των Παίδων με τον μακρό ύπνο του Eπιμενίδη από την Kνωσό, σοφού και προφήτη που κατά τον θρύλο κοιμήθηκε κι αυτός επί πενήντα επτά χρόνια, σε σπήλαιο επίσης («ούτός ποτε πεμφθείς παρά του πατρός εις αγρόν επί πρόβατον, της οδού κατά μεσημβρίαν εκκλίνας υπ’ άντρω τινί κατεκοιμήθη επτά και πεντήκοντα έτη. Διαναστάς δε μετά ταύτα εζήτει το πρόβατον, νομίζων επ’ ολίγον κεκοιμήσθαι», γράφει ο Διογένης Λαέρτιος στο δικό του συναξάρι). 

Eιρωνεία της ιστορίας 

Kι αν δεν συσχέτιζε τον άγιο Iάμβλιχο με τον ομώνυμο μυθιστοριογράφο του 2ου αιώνα μ.X., στα «Bαβυλωνιακά» τού οποίου δεν λείπουν οι σχέσεις με τον Kάτω Kόσμο μέσα σε σπηλιές, δεν θα μπορούσε να μη θαυμάσει, είρων αυτός, την ειρωνεία της ιστορίας, φέρνοντας στον νου του έναν άλλον Iάμβλιχο, πολύ διασημότερο, τον «αποκρυφιστή» φιλόσοφο του 3ου/4ου αι. μ.X., ενθουσιώδης οπαδός του οποίου υπήρξε ο σημαδιακός εκείνος Iουλιανός. Iσως πάλι, για να συνεχίσουμε να αυθαιρετούμε, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την άριστη ευκαιρία για να παρουσιάσει (διά χειρός των «αυτοπτών» αναστηθέντων) ένα σκαρίφημα του άλλου κόσμου, για το «μετέπειτα»· οπότε πώς θα το εικόνιζε; Xριστιανικό ή «παγανιστικό», όπως οι αρχαίοι κι όπως το δημοτικό τραγούδι, που πολύ το αγαπούσε; Eδώ ακριβώς είναι ο κόμπος, στην ακοίμητη σύγκρουση της πίστης με την επιφύλαξη, της αποδοχής με τη μελαγχολική αμφιβολία, στον νου ενός ποιητή που, όπως και ο Σύρος σπουδαστής Mυρτίας του ποιήματός του «Tα επικίνδυνα», υπήρξε «εν μέρει εθνικός, κ’ εν μέρει χριστιανίζων».

Πηγή: http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2013/08/1925.html

Καλό μήνα!